Μποδάτε τους!

 

Το γαλανό σκοτώνουνε
ξάγναντο στην αυλή μας

Σκοτώνουν τ' άχραντο νερό
παίζουνε τη ζωή μας.

 

Μποδάτε τους!

 

Μποδάτε τ' ασυλλόιστο
που πάει να πέσει ασκέρι

Μποδάτε το που σύγνεφο
θανατερό θα φέρει.

 

 Τάκης Μιχόπουλος

  

(Αυτό το ποίημα του Τάκη Μιχόπουλου, μοιράστηκε στον Ελαιώνα Αιγιαλείας τον Ιούνιο του 1978 και έγινε σημαία του επιτυχημένου αγώνα που δόθηκε, τότε, για τη σωτηρία του Κορινθιακού)

 

 

Αφιέρωμα της εφημερίδας Αυγή στην θεατρική μας παράσταση

 

Το αληθινό πρόσωπο του δασκάλου «ζωντανεύει» στο σανίδι

Εφημερίδα ΑΥΓΗ  01.01.2014 του Μανώλη   Γασπαράκη

 

Το άλλο σχολείο, αυτό με θέα στον άνθρωπο, στη ζωή και στο μέλλον, μακριά από το Μνημόνιο που περνάει σαν οδοστρωτήρας από την εκπαίδευση ισοπεδώνοντάς την, ζωντάνεψε στη θεατρική παράσταση «Χρόνια πολλά, δάσκαλε» που ανέβασε το 2ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης. Η παράσταση ήταν αφιερωμένη στον δάσκαλο - παιδαγωγό, αυτόν που τιμά το λειτούργημά του, που αγωνιά και παλεύει κόντρα στους πονηρούς καιρούς και στα τετριμμένα, που με τη στάση του, τη γνώση και το πάθος, διδάσκει αλλά και διδάσκεται. «Ο δάσκαλος που θα επιθυμούσαμε να υπάρχει σε κάθε σχολείο, ο δημοκρατικός άνθρωπος, ο απαιτητικός με τη δουλειά του, που αγαπάει τα παιδιά, που τους ανοίγει απλόχερα τη γνώση, που καταστρατηγεί και καταργεί την έννοια της αυθεντίας. Ο δάσκαλος που θέλει ένα σχολείο ελεύθερο, με παιδιά με ανοιχτά μυαλά, ο άνθρωπος που βλέπει το σχολείο σαν ένα εκκολαπτήριο απελευθερωμένων ανθρώπων», λέει στην «Α» η εκπαιδευτικός Ευγενία Σιούτη, που βρίσκεται πίσω από το έργο.

Ο δάσκαλος που τα αλλάζει όλα

Κεντρικό πρόσωπο του έργου είναι ο δάσκαλος Γιώργος Νούσης, ορεσείβιος, με καταγωγή από το Νεστόριο Καστοριάς, που φτάνει στο Παντέλι Λέρου τον Νοέμβριο του 1954 μετά από δυσμενή μετάθεση λόγω ιδεολογικών πεποιθήσεων. Ένας πρώην ΕΑΜίτης που πληρώνει ακριβά το μάρμαρο. Το έργο επικεντρώνεται στις σχέσεις του με τους μαθητές, την κοινωνία του νησιού και τον ρόλο του ως παιδαγωγού. «Συγκρούονται πολιτιστικά δύο διαφορετικοί κόσμοι. Από τη μία ο κόσμος του βουνού και από την άλλη ο κόσμος της θάλασσας. Ο δάσκαλος πηγαίνει σε ένα σχολείο πολύ συντηρητικό, ένα σχολείο που είχε έναν πολύ αυστηρό και αυταρχικό εκπαιδευτικό, και τα αλλάζει όλα», σημειώνει η κ. Σιούτη. Η θεατρική παράσταση εντάσσεται στο πρόγραμμα «γράμματα - σπουδάματα», με αφορμή την «αποδόμηση του δημόσιου σχολείου. Πραγματεύεται το σχολείο και τους δασκάλους που θέλουμε αλλά και τη γνώση που θέλουμε να περάσουμε στους μαθητές», προσθέτει.

Από την Παλαιστίνη έως τους Απάτσι της Αμερικής

Η ύλη ξεφεύγει από τα αυστηρά πλαίσια του βιβλίου και ταξιδεύει τους μαθητές από την Παλαιστίνη έως την Αμερική των Ινδιάνων, παραδίδοντας μαθήματα ζωής. Το παλαιστινιακό λαϊκό παραμύθι «Η γριά και ο διάβολος» για τη δύναμη της συγχώρησης, που επιστρατεύει ο δάσκαλος για να μονιάσει δύο τσακωμένους μαθητές, και ο πολιτισμός των Ινδιάνων της Αμερικής, που ζωντανεύει μέσω της αφήγησης του εκπαιδευτικού, μετά και τον θάνατο του αδερφού του, με θέμα τα χνάρια που αφήνει ο άνθρωπος με τη ζωή του φεύγοντας. Η προσωπική τραγωδία και ο πόνος που βιώνει ο δάσκαλος μετατρέπονται σε μάθημα ζωής για τα παιδιά. Οι μαθητές αγκαλιάζουν τον δάσκαλο, με τον Μιχαλιό, τον μαθητή που είχε έρθει πιο κοντά από κάθε άλλο στον δάσκαλο, να τον προσκαλεί σπίτι του τα Χριστούγεννα για να μη μείνει μόνος. «Είμαστε φτωχοί, χωρίς χώρο στο τραπέζι, μόνο με ξεροτήγανα, κότες και μακαρούνες, αλλά η μάνα είπε 'όλοι οι καλοί χωράμε στο τραπέζι'», του λέει ο μικρός, λίγο πριν πέσει η αυλαία στην παράσταση.

«Δείξαμε πώς θέλουμε να είναι ο καθηγητής μας»

Παρά τις πολύωρες πρόβες, πάντα εκτός σχολικού ωραρίου, ακόμα και σαββατοκύριακα, συνολικά 26 μαθητές συμμετείχαν στο θεατρικό έργο, μεταξύ των οποίων και μαθητές του λυκείου που επέστρεψαν στα παλιά τους λημέρια για να βιώσουν τη χαρά της συμμετοχής. «Δημιουργήθηκε μια υπέροχη σχέση μεταξύ μας. Αυτό που κάνουμε εδώ πέρα είναι πάρα πολύ ωραίο, είναι κάτι που σπάνια συναντάς αλλού. Είμαστε τυχεροί που είμαστε σε αυτό το σχολείο» μας λέει με ενθουσιασμό η Βιβή, μαθήτρια της τρίτης γυμνασίου. «Η ενότητα μεταξύ μας, το γέλιο και το ωραίο κλίμα ανάμεσα στις πρόβες, είναι αυτά που δεν πρόκειται να ξεχάσω», συμπληρώνει η Ναταλία. Παρά τις ατελείωτες και εξαντλητικές πρόβες, το αποτέλεσμα αποζημίωσε τους μαθητές. Το θέατρο του δημαρχιακού μεγάρου γέμισε από εκατοντάδες ανθρώπους, ενώ πάρα πολλοί παρακολούθησαν την παράσταση όρθιοι. «Ήρθαν ακόμα και παλιοί μαθητές στο σχολείο. Μας πλησίαζαν και μας έλεγαν "μπράβο, συγχαρητήρια". Τους άκουγα και τους έβλεπα όλη την ώρα. Ήταν κάτι πολύ όμορφο...», μας λέει ο Κωνσταντίνος. «Δείξαμε στους ανθρώπους πώς θέλουμε να είναι ο καθηγητής μας», λέει από την πλευρά της η Αθηνά και προσθέτει: «Από αυτό που κάνουμε με την κ. Σιούτη αγάπησα περισσότερο το γυμνάσιο. Είναι κάτι που θα το θυμάμαι για πάντα!».

«Αυτά που κρατάω είναι η ζωντάνια, η δραστηριότητα και το μεράκι ανάμεσα στα παιδιά της ομάδας. Τις φοβερές κουβέντες που λένε 12χρονα και 14χρονα παιδιά, το πνεύμα αλληλεγγύης και αγωνιστικότητας που διαμορφώνεται και τον οργασμό της δουλειάς. Αυτή η φοβερή σχέση με τα παιδιά», λέει η Ευγενία Σιούτη. Όπως σημειώνει, ο στόχος της ομάδας δεν είναι να γίνουν τα παιδιά θεατρίνοι με την επαγγελματική έννοια, αλλά να δουλεύουν όλοι μαζί ως ερασιτέχνες, για τη χαρά της δημιουργίας. «Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι η στάση του δασκάλου προς τους μαθητές. Πώς ένας άνθρωπος έρχεται και κάνει τη διαφορά. Ένας δάσκαλος που δε βασίζεται μόνο στο βιβλίο αλλά χτίζει μια προσωπική σχέση με τους μαθητές. Αυτούς τους καθηγητές θέλουμε», υπογραμμίζει η Βιβή.



μικρό λεύκωμα φωτογραφιών από την θεατρική μας παράσταση

"χρόνια πολλά δάσκαλε"

τα σκηνικά μας 

 

ο δάσκαλος

 

παλαιστινιακό παραμύθι

"η γριά και ο διάβολος"

  

 

 

 

οι αφηγήτριές μας 





στην τάξη

 

 

οι Απάτσι και..τα μοκασίνια

που συνοδεύουν το βηματισμό μας στη ζωή

 

 

το φινάλε

 

 

 

 

στους φίλους που χάθηκαν και μου λείπουν

 

Στην αγαπημένη μου Ανίκα, που έφυγε προπαραμονές Χριστουγέννων από κοντά μας και στον Τάκη, τον σύντροφό της, επίσης αγαπημένο και πολύτιμο φίλο, που λείπει εδώ και έξι χρόνια.  

 

 

 

Τι παράξενη κοπέλα είσαι ΄συ

τι μεράκια έχεις και σε βασανίζουν

ώρα τώρα το ΄χεις ρίξει στο κρασί

και τα μάτια σου τα βλέπω να δακρύζουν

 

 Μανώλης Χιώτης



Θεατρική παράσταση, αφιέρωμα στο Δάσκαλο - Παιδαγωγό

Θεατρική παράσταση – αφιέρωμα στο Δάσκαλο – Παιδαγωγό, αυτόν που τιμά το λειτούργημά του, που αγωνιά και παλεύει κόντρα στους καιρούς  και στα τετριμμένα, που με τη στάση του, τη γνώση και το πάθος του καταρρίπτει το μύθο της αυθεντίας, που διδάσκει αλλά και διδάσκεται. Αφιέρωμα στο δάσκαλο που κάνει τα παιδιά να αγαπήσουν τη γνώση, που τα μαθαίνει να έχουν κρίση, άποψη, που σπέρνει στο μυαλό τους την αμφισβήτηση, η οποία είναι αρχή και προϋπόθεση της γνώσης. Σ’ αυτόν που μιλά στις ψυχές των παιδιών, που τους ανοίγει τα μάτια στο άγνωστο, που  απλώνει μπροστά τους τον κόσμο της γνώσης τον μέγα, απλά χωρίς διδακτισμούς και υπερβολές! Σ’ αυτόν λοιπόν το Δάσκαλο αφιερώνουμε την θεατρική μας παράσταση!

                                         

Tζένη Σιούτη

 

 

 

 

Τα ΜΑΤ μπήκαν στην ΕΡΤ

                      Τα ΜΑΤ μπήκαν στην ΕΡΤ  στις 4.20 το πρωί

         καληνύχτα Κεμάλ, άραγε αυτός ο κόσμος θ' αλλάξει ποτέ;

 

του Παντελή Σιβρή

 

....από την πρώτη στιγμή που έκλεισαν με αυτό τον τρόπο την ΕΡΤ, ένοιωσα σαν να έχω πένθος. Πένθος βαθύ ανάμεικτο με οργή, με ρίζες που φτάνουν στα παιδικά μου χρόνια, ξεκινώντας φυσικά από το ραδιόφωνο και συνεχίζοντας στην τηλεόραση, πένθος για βιώματα που μου καθόρισαν τη ζωή. Για μια στιγμή αισθάνθηκα μόνος, αλλά βγαίνοντας στο δρόμο για να πάω στην Αγία Παρασκευή εκείνο το βράδυ της εντεκάτης Ιουνίου, διαπίστωσα με ανακούφιση ότι είναι κι άλλοι πάρα πολλοί οι «πενθούντες» και οι εξοργισμένοι μ’ αυτό που συνέβη.

 

Τέλη της δεκαετίας του ’60 μαθητής του δημοτικού, θυμάμαι τη μητέρα μου να συγυρίζει το σπίτι να τινάζει μαξιλάρια στο μπαλκόνι όπως γινόταν παλιά, να σφουγγαρίζει. Και ανάμεσα στις φωνές της «μην πατάς δεν έχει στεγνώσει», να ακούγονται στη διαπασών από το κρατικό ραδιόφωνο, οι πρωινές θεατρικές σειρές που έκαναν την φαντασία μου να καλπάζει. «Το σπίτι των ανέμων» με την φωνή του Βύρωνα Πάλλη στο ρόλο του δικηγόρου Λαμπίρη. Το «Μείνε κοντά μου αγαπημένη», μια ερωτική ραδιοφωνική σειρά με το μαγικό Concierto de Aranjuez  σαν μουσικό της σήμα, και άλλες πολλές σειρές με τις φωνές των σημαντικότερων  Ελλήνων ηθοποιών, που ζωντάνευαν μέσα στο μυαλό μου καταπληκτικούς κόσμους. Δεν ξεχνάω ποτέ τη ραδιοφωνική χροιά της φωνής της Μαίρης Αρώνη.

 

Λίγο αργότερα ένα μικρό τρανζιστοράκι ήταν κάθε βράδυ κρυμμένο κάτω απ’ το μαξιλάρι μου, κρυφά απ’ τους γονείς,  και απ’ αυτό μάθαινα ραδιόφωνο με  «καθηγητές» τον Γιώργο Παπαστεφάνου, τον Γιάννη Πετρίδη, τον Μίμη Πλέσσα («να μιλήσουμε για μουσική»), τη Ρηνιώ Παπανικόλα, τον συγγραφέα Δημήτρη Γιαννουκάκη και τον συνθέτη Κώστα Γιαννίδη να μιλούν για την παλιά Αθήνα της νιότης τους - και όλα αυτά τα πρόσωπα που μοιάζουν σήμερα σαν μύθοι.

 

Το Τρίτο Πρόγραμμα του Χατζιδάκι υπήρξε για μένα η χαριστική βολή. Ανάμεσα στα χιλιάδες άλλα,  απ’ τη συχνότητά του,  άκουσα το Χατζιδάκι -  ζωντανά από ένα θέατρο -να παίζει Nino Rota στο πιάνο, στη μνήμη του φίλου του συνθέτη που μόλις είχε φύγει απ’ τη ζωή.

 

Όταν μπήκα στην ΕΡΤ το φθινόπωρο του 1983 για την πρώτη μου ραδιοφωνική εκπομπή, είδα μια αντιφατική πραγματικότητα: Εκεί, από τη μια σε φώναζε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης, τότε διευθυντής ραδιοφωνίας, αυτοπροσώπως να σού δείξει με υπομονή πώς να «τοποθετήσεις» τη φωνή σου στο μικρόφωνο, και από την άλλη όταν ρώταγες πού είναι το γραφείο τύπου, για να δώσεις το δελτίο της εκπομπής σου, σε παρέπεμπαν σε κάτι κυρίες πού μαζεμένες γύρω από μία σόμπα... έπλεκαν κουτσομπολεύοντας: Αυτές ήταν το γραφείο τύπου…

 

Και εδώ μπαίνουμε στο ψητό: Τί είναι η ΕΡΤ; Οι μαγικές φωνές τού ραδιοφώνου,  οι σπουδαίες τηλεοπτικές σειρές, τα τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ και η αντικειμενική ενημέρωση (όταν είναι τέτοια ),  η μια δημοσιοϋπαλληλική ρουτίνα γνώριμη κάθε δημόσιας υπηρεσίας; «Όλα πατρίδα μας. Κι’ αυτά και εκείνα», απαντάμε λογικά.

 

Κανείς δεν είπε ποτέ ότι η ΕΡΤ δεν ήθελε αλλαγές σημαντικές. Αλλαγές όμως όχι αποκεφαλισμό και καταστροφή. Γιατί καταστρέφοντας την δεν κλείνεις απλά μια  δημόσια υπηρεσία με όλα τα επακόλουθα. Σκοτώνεις τις αναμνήσεις μας, τα παιδικά μας χρόνια, κόβεται η συνέχεια της ζωής. Προκαλείς συλλογικό πένθος. Και  αυτό  το πληρώνουμε όλοι όσοι νοιαζόμαστε για την ΕΡΤ, αλλά θα το πληρώσεις και εσύ πού την έκλεισες σαν να κλείνεις το θερμοσίφωνα στο σπίτι σου.

 

Γράφω αυτό το κείμενο, έχοντας στο νου μου εκείνους τους ανθρώπους στην ΕΡΤ, πού βρήκαν το κουράγιο να ΜΗΝ αναζητήσουν τη σιγουριά της «Δημόσιας Τηλεόρασης», αλλά να μείνουν εκεί μέσα απλήρωτοι και επί ξύλου κρεμάμενοι, λειτουργώντας μια ραδιοφωνία και τηλεόραση τόσο υποδειγματικά,  όσο δεν λειτουργούσε ποτέ. Δεν πρέπει το παράδειγμά τους να μας αφήσει ασυγκίνητους. Δεν μιλάμε εδώ για τα συμφέροντα κάποιων συνδικαλιστών, μιλάμε για τον αγώνα της ζωής απέναντι στο σκοτάδι.   

 

Σε ανθρώπινους όρους, η σχέση που έχουμε κάποιοι Έλληνες με την ΕΡΤ, μοιάζει σαν την σχέση με μια γοητευτική γυναίκα, που την είχαμε αλλά δεν της δώσαμε την προσοχή που της άξιζε, γι’ αυτό την χάσαμε, και την ώρα που την χάναμε συνειδητοποιήσαμε πως ήταν η γυναίκα της ζωής μας... Μπορούμε να την ξαναφέρουμε πίσω; Μόνο αν αλλάξουμε εμείς βαθιά μέσα μας ίσως υπάρχει μία ελπίδα... Και  η ελπίδα, όπως ξέρουμε, πεθαίνει πάντα τελευταία...

 

 

το 2ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης

με την ευκαιρία του εορτασμού της 73ης επετείου

του ΟΧΙ και του αντιφασιστικού αγώνα του ελληνικού λαού

σας προσκαλεί στη θεατρική παράσταση

“απλά μαθήματα ιστορίας”

την Παρασκευή  25 Οκτωβρίου 2013, στις 9.00 πμ

στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολείου μας

Μεσσηνίας και Κεφαλληνίας