Δυο σκέψεις και δυο λόγια  για την παράσταση

 

Στις 20 Ιουνίου με τους μαθητές μου της πολιτιστικής ομάδας ανεβάζουμε στο κλειστό δημοτικό θέατρο της πόλης μας μια πραγματικά ξεχωριστή και επίκαιρη παράσταση, με επίκεντρο το δημόσιο σχολείο και την παιδεία, με τίτλο: “η γνώση είναι ουρανός, της πρέπει ελευθερία”. Πρόκειται για μια μουσικοθεατρική παράσταση, στην οποία τα παιδιά παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν για το σχολείο, για τη γνώση, για το μέλλον τους. Άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με σοβαρότητα σχολιάζουν, καυτηριάζουν και διακωμωδούν πρακτικές και γεγονότα της σχολικής τους καθημερινότητας. Ταυτόχρονα, περιγράφουν ένα άλλο σχολείο, εκκολαπτήριο ελεύθερων ανθρώπων, ένα σχολείο που να τους αξίζει.

 

Με την  παράσταση αυτή ολοκληρώνεται το εγκεκριμένο πολιτιστικό-εκπαιδευτικό πρόγραμμα “γράμματα-σπουδάματα”, το οποίο έτρεξε όλη τη σχολική χρονιά και είχε χωριστεί   σε τρεις ενότητες, με βάση τα τρία σχολικά τρίμηνα, ως εξής:

·         Στο πρώτο τρίμηνο ασχοληθήκαμε με την ιστορία και την εξέλιξη του σχολείου, από τις αρχές του 20ού αιώνα, τα μαρασλειακά και τη μάχη των δημοτικιστών. Στις  20 Δεκεμβρίου παρουσιάσαμε στο δημαρχείο της Ηλιούπολης θεατρική παράσταση με τίτλο “χρόνια πολλά δάσκαλε”, που αναφέρονταν στο σχολείο της ελληνικής επαρχίας στη δεκαετία του  ’50 και  στο ρόλο του δασκάλου, ως παιδαγωγού τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

·         Στο δεύτερο τρίμηνο ασχοληθήκαμε με τα κείμενα γνωστών μεγάλων ελλήνων και όχι μόνο συγγραφέων π.χ. Βάρναλη, Λουντέμη, Αλεξίου, Ταχτσή, Τσέχοφ, Μπαρμπώ, Γκοσινί, Μπρέχτ … Τα παιδιά πρότειναν, διάβαζαν  κείμενα και παρήγαγαν δικά τους,  με βάση τις αγωνίες, τις ανησυχίες  και τα όνειρά τους.    

·         Στο τρίτο τρίμηνο  ασχοληθήκαμε περισσότερο με την προετοιμασία (συγγραφή κειμένων, πρόβες κλπ.. κλπ) της καταληκτικής μας παράστασης.

 

Υποστηρικτικά έγιναν προβολές ντοκιμαντέρ καθώς και της ταινίας “ο κύκλος των χαμένων ποιητών”.

 

Σε μια εποχή όπου το δημόσιο σχολείο  είναι στο κέντρο ενός τυφώνα, που συρρικνώνεται, λοιδορείται, ατιμάζεται, συνδέεται … με την αγορά, γίνεται επιχείρηση, επιχείρηση για τους λίγους, τους… εκλεκτούς, οι υπόλοιποι προορίζονται ως πρώτη ύλη για τους εκδορείς του σύγχρονου επιχειρηματικού κατεστημένου, σε ένα σχολείο που παιδιά λιποθυμούν από την πείνα και οι “δάσκαλοί” τους, είμαστε σε δύσκολη θέση, φτωχοί, συκοφαντημένοι κακοχαρακτηρισμένοι και ανασφαλείς, αποκτά τεράστια σημασία η εκπαιδευτική παρέμβαση.

 

Τα σχολεία δεν πρέπει πλέον, να περιορίζονται στην τυπική διεκπεραίωση του διδακτικού έργου. Άλλες προτεραιότητες για μια άλλη παιδαγωγική, μπαίνουν αποφασιστικά στο προσκήνιο: την παιδαγωγική της αισιοδοξίας, της άμβλυνσης των διάφορων μορφών διάκρισης, την παιδαγωγική του τακτ, του σεβασμού και της αναγνώρισης του διαφορετικού, την παιδαγωγική  της έγνοιας  και της αλληλεγγύης, της διεκδίκησης και του στοχασμού. Σ' αυτό το πεδίο λοιπόν καλούμαστε να οργανώσουμε και να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας ενσωματώνοντας πρωτότυπες δράσεις για τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την κοινωνική αλληλεγγύη. Δίνοντας πρωτοβουλία στους μαθητές, εμφυσώντας τους την ιδέα και την ομορφιά του συλλογικού, τις αρχές της δημιουργικής αμφισβήτησης, καλλιεργώντας τους την κριτική σκέψη, την αυτοεκτίμηση, την περηφάνια.

 

Πρέπει να έχουμε καθαρό στο μυαλό μας ότι χρειάζεται μια άλλη κοινωνική λειτουργία του σχολείου και άλλες συλλογικές μορφές παρέμβασης, για να αντιπαλέψουμε τη μνημονιακή λαίλαπα, για να σώσουμε σε πρώτη φάση “τα κρυμμένα τιμαλφή, να συντηρήσουμε φωλιές νερού μέσα στις φλόγες “ όπως λέει κι ο ποιητής.

 

Με αυτές τις σκέψεις προχωρούμε στην υλοποίηση αυτής της παράστασης, γι αυτό λοιπόν τη θεωρούμε  πραγματικά ξεχωριστή και επίκαιρη!

 

Παρακάτω παραθέτουμε δυο μικρά αποσπάσματα από τα κείμενά μας…

(από την έναρξη) 

…με ιχνηλάτη την καρδιά μας

Και με πίστη στα όνειρά μας

Σας φωνάζουμε με τόλμη

Και ας πέσουν χίλιοι όλμοι

Δυστυχώς

Δεν είν’ ο κόσμος σας σωστός

Σίδερα και μπετόν και συνείδηση ερπετών

Φοβισμένα μυαλά που στριμώχνονται στη γωνιά…

 

(από την   5 η σκηνή με τίτλο: “λαχτάρα για γνώση”)

…ήρθαν καιροί όμως πονηροί

τα γράμματα να πάρουν

α που φωτίζουν τα μυαλά

τα κάνουν και στροφάρουν

 

πολύ τα φοβηθήκανε

τα έχουν για τους λίγους

γιατί ναι επικίνδυνα

για τους φτωχούς κολλήγους

 

όμως πολύ τ’ αγάπησα

σε δαύτους δεν τα δίνω

τα κρύβω μέσα στο μυαλό

 

δεν τους τα παραδίνω

 

με φίλους τα μοιράζομαι

με κάθε ευκαιρία

αυτά είναι τα όπλα μας

για την ελευθερία…

 Τζένη Σιούτη

 

 

 

2ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης

 “Δελμούζειο”

σας προσκαλούμε

στη μουσικο - θεατρική μας παράσταση

για το σχολείο που ονειρευόμαστε, με τίτλο:



 

 

 

 

“η γνώση είναι ουρανός της πρέπει ελευθερία”

Παρασκευή 20 Ιουνίου, στις 20.30 μ μ
στο κλειστό δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης
Λεωφόρος Σοφοκλή Βενιζέλου 114

 

 

Γιατί Μπρεχτ

Πολλοί θα αναρωτηθούν γιατί σε μια παρουσίαση της δουλειάς στο μάθημα των Γερμανικών, να κυριαρχούν τα κείμενα του Μπέρτολτ Μπρεχτ! Δεν υπάρχουν άλλοι μεγάλοι Γερμανοί συγγραφείς; Γιατί πχ τρία από τα εννέα τμήματα να παρουσιάζουν Μ. Μπρεχτ και ένα μόνο Γκαίτε! Δεν είναι πολύ βαρύ αυτό για παιδιά από δεκατριών ως δεκαπέντε ετών;

Ας εξηγηθούμε λοιπόν!

Η άποψη ότι ο Μπρεχτ είναι εξαιρετικά δυσνόητος για παιδιά αυτής της ηλικίας είναι πραγματικά λανθασμένη, γιατί ο μεγάλος γερμανός δραματουργός είναι βαθύτατα λαϊκός και πλακατζής και διασκεδαστικός και ταυτόχρονα αιρετικός και ανατρεπτικός. Μπορεί λοιπόν να αναγνωσθεί και να αναλυθεί πολύπλευρα και πολυεπίπεδα. Σε κάθε ηλικία και σε κάθε φάση της ζωής του ανθρώπου έχει να δώσει “πράγματα”. Από τη σχολική όπερα “Αυτός που λέει ναι, Αυτός που λέει όχι”, έως τον μεγαλειώδη “Γαλιλαίο”, η απεύθυνση του μεγάλου δραματουργού είναι καταλυτική. Είναι εντυπωσιακό το πώς οι έφηβοι μαθητές μου προσεγγίζουν και ακουμπούν τον λόγο του συγγραφέα, είναι καταπληκτικός ο τρόπος που ανακαλύπτουν μονοπάτια, δρομάκια ή και λεωφόρους που τους οδηγούν στο αντάμωμα με τις ιδέες του Μπρεχτ, είναι απίστευτη η ματιά και η ερμηνεία που δίνουν στα κείμενά του! Τόσα χρόνια στα “θρανία” έχω μάθει ότι τα παιδιά έχουν τον τρόπο τους να αγαπούν αυτούς που τους λένε αλήθειες, αυτούς που τους λένε σημαντικά και αυθεντικά “πράγματα”, πρωτόγνωρα και όχι τετριμμένα, αυτούς που τους ανοίγουν νέους αχαρτογράφητους ορίζοντες, που μπορούν και μιλούν και ξεκλειδώνουν τις καρδιές τους. Κι ο Μπρεχτ εδώ κάνει πραγματικά θαύματα!

Μπρεχτ λοιπόν για πολλούς και ποικίλους λόγους!

Γιατί, η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι καταπληκτική και αξίζει τον κόπο να την ψηλαφίσει αυτός που μαθαίνει γερμανικά!

Γιατί οι ιδέες του είναι βαθύτατα ανθρωπιστικές, ανατρεπτικές, κόντρα στην ερμηνεία που πολλοί δίνουν-στην ουσία τους-αντιεξουσιαστικές, γιατί ο πυρήνας τους είναι η ζωή, η αξιοπρέπεια, ο σεβασμός, η ευτυχία του απλού ανθρώπου κλπ.. κλπ.

Γιατί ο τρόπος γραφής του είναι απολαυστικός, απρόβλεπτος, έξω από τα συνηθισμένα και χωρίς κλασσικούς διδακτισμούς, ταυτόχρονα όμως ειρωνικός αλλά και συγκινητικός, σκληρός αλλά και ευαίσθητος.  

Ο Μπρεχτ στην αντίληψή του για το επικό θέατρο έβλεπε το κοινό, όχι σαν παθητικό δέκτη, αλλά σαν μια ζωντανή διάνοια και με αυτό κατάφερε  ένα μεγάλο “άνοιγμα” που επέτρεψε να πνεύσουν στο θέατρο όλοι εκείνοι οι αναγεννητικοί άνεμοι που χρειαζόταν. Έτσι πιστεύω ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε και τους μαθητές, σαν ζωντανές διάνοιες, να μην υποτιμάμε τις δυνατότητές τους!

Γιατί σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε είναι αναγκαίο να δώσουμε και την τελευταία μας ικμάδα στην υπεράσπιση του χαρακτήρα αλλά και της ποιότητας του δημόσιου σχολείου, που βάλλεται και συρρικνώνεται από βάρβαρες πολιτικές και πιστέψτε με δεν υπάρχει καλύτερος σύμμαχος από τις ιδέες και το λόγο του Μπρεχτ!

Σήμερα   περισσότερο από ποτέ άλλοτε πρέπει με σθεναρότητα και αυταπάρνηση να υπερασπιστούμε τα αυτονόητα, το δικαίωμα όλων στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην παιδαγωγική ελευθερία και αυτονομία, γιατί όπως λέει κι μεγάλος γερμανός δραματουργός:

 “Αυτοί που μας κλέψαν το βιβλίο από το χέρι, μας κατηγορούν ότι μείναμε αδιάβαστοι”

Μπέρτολτ Μπρεχτ λοιπόν, Μπέρτι ή Μπερτ-άκος, όπως συνηθίζω να αποκαλώ τους πολύ αγαπημένους μου ανθρώπους και που το υιοθέτησαν και οι μαθητές μου.                         

Γιατί ο Μπρεχτ είναι ένας πολύ δικός μας και αγαπημένος άνθρωπος!

Ευγενία Σιούτη

πρόσκληση σε ένα πρωτότυπο μάθημα Γερμανικών γιατί...

 

σταθερή πεποίθησή μας είναι ότι στο μάθημα της ξένης γλώσσας πρέπει να προσεγγίζεται και η κουλτούρα της αντίστοιχης χώρας. Να ανοίγονται οι γνωστικοί ορίζοντες των μαθητών-τριών μας. Να μπαίνουν στη διαδικασία της αναζήτησης, της έρευνας και της δημιουργικής ανησυχίας. Δεν είναι δυνατό να μαθαίνει κανείς μία ξένη γλώσσα, χωρίς να γνωρίζει τίποτε για την ιστορία και τον πολιτισμό της.

   Η διδασκαλία, μόνο, της γραμματικής, του συντακτικού και του λεξιλογίου είναι, κατά τη γνώμη μας, μια μονοδιάστατη και κουραστική διδασκαλία. Το άνοιγμα του μαθήματος της ξένης γλώσσας σε τομείς, όπως ο πολιτισμός, η ιστορία, η επιστήμη, η τεχνολογία αλλά και σε στοιχεία της καθημερινότητας της ζωής σε μία άλλη χώρα, τη γλώσσα της οποίας διδάσκουμε, αποτελεί έναν ασφαλή δρόμο για να διαμορφώσουμε μαθητές με γνώση, κριτική σκέψη και ερευνητική ικανότητα.

 

 

Τζένη Σιούτη

 

Οι μαθητές των Γερμανικών

του 2ου Γυμνασίου Ηλιούπολης

 

σας προσκαλούν

     

 στην παρουσίαση ενός πρωτότυπου μαθήματος Γερμανικών

 

            με τραγούδι, ποίηση και θέατρο με τίτλο:

                                                                              

  “der Mensch dem Menschen ein Helfer ist”

 “ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο”

 

 Την Τετάρτη 14 Μάη 2014,  στις 20.00 μμ

         

  στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του σχολείου μας

      Μεσσηνίας και Κεφαλληνίας

 

 

 

 

 

 

Ελληνικό: επένδυση ή κάτι άλλο;

 

ΛΗΣΤΕΙΑ!

Ποια είναι η αλήθεια για το Ελληνικό και την "επένδυση";

Μήπως μας κρύβουν κάτι; 6.200.00 τμ θα αγοραστούν για 915.000.000 ευρώ, δηλαδή 148 ευρώ το τετραγωνικό μέτρο. Σε τι αντιστοιχεί όμως το τίμημα; Σε 12 μέρες τόκους επί του συνολικού χρέους της χώρας. Ναι καλά διαβάσατε! Τόκους αξίας 12 ημερών! Δηλαδή πουλάμε μία τεράστια έκταση, 3 φορές την έκταση του Μονακό, για να αποπληρώσουμε τους τόκους μόνο 12 ημερών! "Θα δημιουργήσει όμως δουλειές", "να το αφήσουμε να ρημάξει;" θα πουν κάποιοι καλόπιστοι! Αυτό που δεν γνωρίζει το ευρύ κοινό είναι ότι για να βάλει τα χρήματά του ο επενδυτής, θα πρέπει να γίνουν κάποιες εργασίες, που θα τις πληρώσει το δημόσιο, δηλαδή εμείς οι πολίτες. Οι εργασίες αυτές είναι:

Μεταστέγαση και εγκατάσταση των φορέων που λειτουργούν εντός της έκτασης. Κόστος: 614 εκατομμύρια ευρώ!

 

            Δείτε το κατατοπιστικό βίντεο παρακάτω με όλα τα στοιχεία.

 

Τα οικονομικά στοιχεία προέρχονται από την επικαιροποιημένη μελέτη της ομάδας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και του καθηγητή κ. Νίκου Μπελαβίλα και την ομιλία του στη Βουλή στις 29-10-2012.

 

 

 

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΔΕΝ ΠΡΟΩΘΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ!



14 Απρίλη 1930

 84 χρόνια από το θάνατο του Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι

 

Ανεπανάληπτος, παθιασμένος, αιχμηρός, σαρκαστικός, ανατρεπτικός, παράτολμος, ερωτικός.... , ο δημιουργός του "σύννεφο με παντελόνια". Και πόσο προφητικός! 

 

 

Επίκαιροι αμίλητοι

 

Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες

περί δημοκρατικής τάξης,

ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε.

Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί,

οι ηγεμόνες δυναμώνουν,

ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν,

των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν.

Ετούτων των αμίλητων το πετσί,

περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο.

Τους φτύνουνε καταπρόσωπο κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά

το πρόσωπο το φτυσμένο.

Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους,

και που το παράπονό τους να πούνε;

Απ’ του μισθού τα ψίχουλα, πώς να αποχωριστούνε;

Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους,

μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους.

 

Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι!

Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους,

άλλο δε μας μένει.

 

 

 



ΤΑΚΟΥΤΣΙΑ - ΤΡΙΑ ΚΑΡΑΒΙΑ

"Τακούτσια"
 

Πρόκειται για τα "Τακούτσια", την κορυφαία ζυγιά (μπάντα) που πέρασε από την Ήπειρο και ειδικά από τα Ζαγόρια, με τη μεγάλη μουσική παράδοση. Ονομασία που οφείλεται στον Τάκη (Δημήτρη) Καψάλη, φημισμένο λαϊκό οργανοπαίκτη που συνέχισε τη λαμπρή παράδοση του Δημήτριου Γκανά και των άλλων σπουδαίων δεξιοτεχνών του Ζαγοριού.

 

Το Συγκρότημα, που ήταν οικογενειακό, το αποτελούσαν τα παιδιά του Τάκη (εξ ου και η ονομασία "Τακούτσια"), ο Κώστας Καψάλης (βιολάτορας, που γεννήθηκε το 1908 στα Κάτω Πεδινά) και Σπύρος Καψάλης (λαούτο) και οι συγγενείς του, Γρηγόρης Καψάλης (κλαρίνο) και Χρήστος Καψάλης ή Ζούλης (ντέφι).

 

Αυτό που την έκανε μοναδική αυτή τη ζυγιά, δεν ήταν μόνο το άριστο παίξιμο των τραγουδιών, ούτε ότι όλοι τραγουδούσαν με το ίδιο πάθος που έπαιζαν, αλλά το δέσιμο αυτών των μουσικών που οι μουσικές σιωπές τους σε αφήνουν μετέωρο μέχρι την επόμενη νότα. Η πρώτη τους - σπάνια - ηχογράφηση είχε γίνει στην Αρίστη Ζαγορίου από τον καθηγητή Μάνθο Μάνθου σε πομπίνα το Μάη του 1965 και εκδόθηκε σε cd το 1999.

 

Εδώ τους ακούμε να ερμηνεύουν το περίφημο τραγούδι της Ανατολικής Ρωμυλίας “τρία καράβια πάνε”, ενσωματώνοντας σ’ αυτό όλη την Ζαγορίσια κουλτούρα. Αυτό το απίστευτο χωνευτήρι ηχοχρωμάτων και όχι μόνο, της λαϊκής μας παράδοσης!