μικρή μου Γάζα,

… η οργή σου, οργή μου

 κι ο πόνος σου, πόνος μου!

(ο τίτλος δανεισμένος από παλιότερο λεύκωμα αφιερωμένο στη Γάζα, που είχαμε εκδόσει το 2010  με τους μαθητές μου, με αφορμή μια πρωτοβουλία αλληλεγγύης)

 

 

 

(το πανό είχε δοθεί στο στολίσκο της ελευθερίας που προσπάθησε να σπάσει τον αποκλεισμό το 2011 και δέχτηκε επίθεση και πειρατεία από τους Ισραηλινούς )

Αυτές τις στιγμές που η ισραηλινή στρατιωτική υπερμηχανή σφυροκοπάει και πάλι τη Γάζα σπέρνοντας το θάνατο  κυρίως σε αμάχους και παιδιά, που απειλεί  ότι θα την εξαφανίσει από προσώπου γης, που αρπάζει τα παλαιστινιακά εδάφη στη κατεχόμενη Δυτική Όχθη, μέσω των παράνομων εποικισμών, που συνεχίζει εδώ και χρόνια τον παράνομο αποκλεισμό της Γάζας  από στεριά, θάλασσα και αέρα, είναι νομίζω απαραίτητο να διατρανώσουμε την αλληλεγγύη μας στον δοκιμαζόμενο Παλαιστινιακό λαό, ξεπερνώντας εσωστρέφειες και  εμμονές. Άλλωστε το μοναδικό όπλο που μας απέμεινε είναι η αλληλεγγύη και η συλλογικότητα. Αυτές λοιπόν τις δύσκολες, για τους παλαιστίνιους φίλους, ώρες, ας παραφράσουμε  τα λόγια του Ναζίμ Χικμέτ:  “αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στην … Γάζα βρίσκεται”.

Παραθέτω  παρακάτω το συγκλονιστικό παραμύθι του μικρού μου μαθητή Ηλία Σ. το οποίο έγραψε στο πλαίσιο του μαθήματος της βιωματικής δράσης, η οποία είχε ως αντικείμενο το δικαίωμα στην ταυτότητα και τη διαφορετικότητα και ειδικότερα στην παιδική προσφυγιά. Το συγκεκριμένο κείμενο, που με έκανε να νιώσω μεγάλη περηφάνια για το μαθητή μου, έφερε ρίγη συγκίνησης  στους συμμαθητές του και σε φίλους Παλαιστίνιους, οι οποίοι του δώρισαν μια παλαιστινιακή μαντήλα.

Αφιερωμένο λοιπόν σε όλα τα παιδιά της Παλαιστίνης και όχι μόνο!

                                                                                                                            Τζένη Σιούτη

 

Άνθρωπος … μύγα

Γεννήθηκα στις 26 Ιουνίου του 2001 στην Παλαιστίνη, στη Γάζα, όπου και μεγάλωσα. Τα παιδικά μου χρόνια πέρασαν σχετικά καλά, με γέλιο και παιχνίδι, αν εξαιρέσει κανείς την στέρηση, τη φτώχεια και κυρίως το φόβο των Ισραηλινών. Ζούσα με την οικογένειά μου, τον πατέρα μου Ahmad και την μητέρα μου Alameya.

27 Δεκεμβρίου 2008

Μια συνηθισμένη μέρα όπου τα παιδιά πάνε σχολείο, ενώ οι γονείς στη δουλειά. Εκείνη την μέρα όμως ήτανε γραφτό να γίνει…

Ώρα 11.30 το πρωί παρακολουθούσαμε το μάθημα, όταν ξαφνικά ένας δυνατός ήχος τρυπάει τα αφτιά μας. Στην αρχή νομίσαμε πως ήταν κεραυνός. Τρέξαμε στα παράθυρα, να δούμε τι ακριβώς συμβαίνει, τότε μια βόμβα πέφτει  δίπλα από το σχολείο μας. Πανικός, αρχίζουμε να ουρλιάζουμε από το φόβο μας, όχι όλοι, κάποιοι παγώνουν, κλαίνε βουβά και μένουν κουλουριασμένοι σε κάποια γωνιά. Η δασκάλα μας η κυρία Leyla μας οδηγεί με αυτοθυσία στο προαύλιο, εκατοντάδες παιδιά κλαίνε και επικρατεί πανδαιμόνιο. Μας λένε να φύγουμε για τα σπίτια μας, όσο πιο προσεκτικά μπορούμε.

Έτρεχα, έτρεχα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, χωρίς να σκέφτομαι, μόνο έτρεχα. Για μια στιγμούλα μόνο σταμάτησα για να δω, πιθανά για τελευταία φορά το αγαπημένο  μου σχολείο. Είχε ήδη μισοκαταστραφεί. Τότε κατάλαβα πως αν δεν έτρεχα θα είχα κι εγώ την ίδια κατάληξη. Γύρω μου επικρατούσε το απόλυτο χάος. Άνθρωποι να τρέχουν εδώ κι εκεί ουρλιάζοντας και παρακαλώντας το θεό να τους βοηθήσει, παιδιά να κλαίνε στη μέση του δρόμου, χωρίς να αντιδρούν, χωρίς να προσπαθούν να σώσουν τη ζωή τους, να κλαίνε και να περιμένουν τη μητέρα τους να  ’ρθει και να τα σώσει.

 

Έφτασα στο σπίτι μου, αντίκρισα ένα χώρο ισοπεδωμένο, γεμάτο γκρεμισμένα ντουβάρια και μπάζα και σκόρπια έπιπλα. Τα έχασα, άρχισα να τρέμω από το φόβο μου… Ξαφνικά ακούω μια αγαπημένη φωνή, “Asmar”, ”Asmar”.

Γυρίζω το κεφάλι και αντικρίζω τη μάνα μου, τα μάτια της κατακόκκινα, κλαμένα… αγκαλιαζόμαστε. Μόνο ο πατέρας ήταν ακόμα μακριά μου! Σαν τρελοί ψάχναμε μέσα στο χάος των ισραηλινών βομβαρδισμών να τον βρούμε. Προσπαθούσαμε να βρούμε έναν συγκεκριμένο άνθρωπο, με συγκεκριμένη ενδυμασία, συγκεκριμένη προσωπικότητα, τον δικό μας άνθρωπο, τον πατέρα μου. Η τύχη ήταν με το μέρος μας, μέσα στο χάος τον βρήκαμε και μας βρήκε! Ευτυχία μέσα στην απόλυτη δυστυχία! Κάτι είναι κι αυτό, όσο να πεις…

 

Μαζί με άλλες οικογένειες αρχίσαμε να τρέχουμε προς το νοσοκομείο. Κρυφτήκαμε εκεί στα υπόγεια για μερικές μέρες, όσο να σταματήσουν οι βομβαρδισμοί. Αυτές οι μέρες μου φάνηκαν αιώνες. Όταν ξανάδα το φως της μέρας παραξενεύτηκα, το βρήκα θαυμάσιο, πώς δεν το είχα παρατηρήσει αυτό πιο πριν;

Σπίτι πια δεν είχαμε, έτσι αναγκαστήκαμε να μείνουμε στον καταυλισμό Αλ Σάατε, σε σκηνή. Τι να πω για τον καταυλισμό, χωρίς νερό, χωρίς ηλεκτρικό, σκουπίδια παντού, λάσπες και απόνερα. Εκεί όμως έπρεπε να επιβιώσουμε και ήμασταν  πολλοί, πάρα πολλοί!

Πολλές όμως ήταν και οι μύγες! Για την ακρίβεια χιλιάδες ! Αυτές ήταν και το πρόβλημά μου! Όλη τη μέρα να τριγυρνάνε γύρω από το κεφάλι σου, να ακούς αυτό τον εκνευριστικό θόρυβο από το πέταγμά τους, που δεν ξέρω, αλλά εμένα με αναστατώνει, μου φέρνει στο νου το βουητό της οβίδας πριν σκάσει στο έδαφος και στο τέλος… να στρογγυλοκάθονται και πάνω σου. Μύγες! Το μόνο ον  που μπορούσε να επιβιώσει σε ένα τέτοιο χώρο και να το χαίρεται!

29 Ιουλίου 2009

 

Δε γνωρίζω ούτε τί μέρα, ούτε τί ώρα είναι! Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι ότι σε λίγες μέρες θα φύγουμε από τον καταυλισμό, θα βγούμε από τη Γάζα, αν  οι Ισραηλινοί δεν το μετανιώσουν και μας πάρουν πίσω την άδεια που βγάλαμε για την Ιορδανία, για λόγους υγείας. Εμείς βέβαια το έχουμε σχεδιάσει από την Ιορδανία να την κοπανήσουμε για τη Συρία και αυτό έχει μεγάλο ρίσκο, αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Η μητέρα μου κοντεύει να τρελαθεί, περνάει νύχτες ατέλειωτες χωρίς να κλείσει μάτι και άλλες πάλι πέφτει σε λήθαργο και δεν ξυπνάει με τίποτα, φοβόμαστε μη και πεθάνει. Ο πατέρας πάλι απελπίζεται, ανησυχεί, απογοητεύεται! Εγώ βλέπω εφιάλτες, βλέπω ισραηλινούς με όπλα να μεταμορφώνονται σε μύγες τέρατα και ξυπνώ πνιγμένος στον ιδρώτα! Δεν ξέρω τι θα απογίνουμε!

23 Σεπτεμβρίου 2009

 

Επιτέλους τα καταφέραμε! Ίσως και να είμαστε οι μοναδικοί άνθρωποι που κατάφεραν να βγουν από τη Γάζα! Περάσαμε Ιορδανία και από εκεί περπατώντας για δύο περίπου μήνες φτάσαμε στη Συρία! Ο τόπος διαμονής μας ίδιος και απαράλλαχτος, ένας καταυλισμός για τους Παλαιστινίους! Είμαστε όμως μακριά από τους Ισραηλινούς, ελεύθεροι, ελεύθεροι αλλά και ξενιτεμένοι! Πρόσφυγες!

Οι γονείς μου έχουν βρει δουλειά, σε ένα τοπικό εργοστάσιο ηλεκροπαραγωγής. Εγώ είμαι τώρα ο νοικοκύρης του  “σπιτιού”, καθώς κάνω όλες τις οικιακές δουλειές. Όσο για το περιβάλλον, κάπως καλύτερο από τον καταυλισμό Αλ Σάατε, στη Γάζα, αλλά τι να το κάνεις; Πάρα πολλές μύγες και εδώ! Απελπίζομαι! Από ότι φαίνεται η ζωή μου θα συνεχιστεί και θα τερματιστεί μέσα σε καταυλισμούς και μύγες!

 

3 Νοεμβρίου 2010

 

Σήμερα είναι η καλύτερη μέρα της ζωής μου! Επιτέλους μετά από σχεδόν δύο χρόνια στους καταυλισμούς, έχουμε το δικό μας σπίτι. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο, μια καμαρούλα με ένα μικρό κουζινάκι και τουαλέτα δική μας, αυτό όλο κι όλο, μα σε σχέση με τους καταυλισμούς σε μένα φαντάζει παλάτι! Οι γονείς μου βρήκαν και καλύτερη δουλειά σε ένα μικρό κατάστημα τροφίμων και ποιος μας πιάνει τώρα! Άλλαξε η ζωή μας! Επιτέλους νιώθουμε άνθρωποι! Άνθρωποι!

24 Δεκεμβρίου 2011

 

Φαίνεται το ’χει η μοίρα μας! Η μοίρα των Παλαιστινίων!

Ήταν απόγευμα, οι γονείς μου είχαν τελειώσει τη δουλειά κι εγώ το σχολείο, όταν ξαφνικά ακούμε τις καταραμένες τις σειρήνες να ηχούν! Παγώσαμε! Θυμηθήκαμε τους βομβαρδισμούς στη Γάζα! Ο πατέρας βγήκε για λίγο έξω να δει τι συμβαίνει! Εμείς μείναμε με το κεφάλι σκυμμένο, σαν τα μαραμένα λουλούδια! Σε λίγο γύρισε ο πατέρας, ήταν αναστατωμένος! “Δεν έχουμε πολύ χρόνο” μας λέει, “πάρτε τα πιο σημαντικά πράγματα και ελάτε στην πίσω αυλή του σπιτιού”. Κατάλαβα αμέσως τι γινότανε, ήμουνα πια έμπειρος! Δεν ρώτησα τίποτα, δεν έφερα αντίρρηση. Βγήκαμε έξω με ένα σακίδιο ο καθένας στις πλάτες του και αρχίσαμε να τρέχουμε. Τρέχαμε ασταμάτητα, μόνο αυτό κάναμε. Πίσω μας ακούγαμε τις σφαίρες να σφυρίζουν και τις φωνές των ανθρώπων! Κρυφτήκαμε για ένα διάστημα σε κάτι καλύβες στο βουνό. Μετά μας φόρτωσαν σε ένα φορτηγό, μετά σε άλλο, περπατήσαμε και με τα πόδια για μέρες και μετά πάλι σε ένα φορτηγό, ξοδέψαμε στους λαθρέμπορους ότι με κόπο είχαμε μαζέψει, ώσπου φτάσαμε στη θάλασσα! Μπήκαμε σε κάτι σαπιοκάϊκα που θα μας πέρναγαν στην Ευρώπη, μακριά από τη Συρία και τον πόλεμο, ακόμα πιο μακριά όμως από τον τόπο μας, την Παλαιστίνη! 

11 Φεβρουαρίου 2012

 

Αυτή τη στιγμή βρίσκομαι σε ένα πάρκο και περιπλανιέμαι για μέρες! Σπίτι μου τα παγκάκια και σκεπή μου τα δέντρα του πάρκου. Ζητήσαμε βοήθεια, αλλά κανείς δεν ήταν πρόθυμος για κάτι τέτοιο. Κάποιοι επιχείρησαν να μας χτυπήσουν γιατί είμαστε λέει λαθρομετανάστες και να γυρίσουμε πίσω στον τόπο μας, γιατί εδώ είναι Ελλάδα και δεν χωράει άλλους ξένους κι ότι αυτοί που είναι περήφανοι Έλληνες θα μας πετάξουν έξω από τη χώρα για να ξεβρομίσει ο τόπος!  Κι εγώ δεν καταλάβαινα! Η μάνα μου με τιμωρούσε αν δεν πλενόμουνα πριν το βραδινό φαγητό και το σπίτι μας έλαμπε πάντα από καθαριότητα! Γιατί μας λένε λοιπόν βρομιάρηδες; Μια γυναίκα καλοντυμένη με έφτυσε και με είπε βρομοάραβα. Ας μου έδινε λίγο νερό και σαπούνι να πλυθώ και θα έβλεπε πόσο αγαπώ την καθαριότητα! Γιατί η βρομιά μου είναι εξωτερική και φεύγει με το νεράκι του θεού, όμως η βρομιά της ψυχής της πείτε μου, με τι νερό μπορεί να ξεπλυθεί;

Όσο για το ταξίδι… τι να σας πω! Ήμασταν στοιβαγμένοι σαν τις σαρδέλες, κόσμος πολύς, οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι πρόσφυγες στη Συρία, υπήρχαν και κάποιοι Σύριοι και λίγοι Αφγανοί. Μεσοπέλαγα οι λαθρέμποροι μας παράτησαν ακυβέρνητους και την έκαναν με ένα ταχύπλοο. Το καΐκι μας πήγαινε στο πουθενά ακυβέρνητο, νερό και τροφή δεν είχαμε, τι να σας λέω! Ώσπου μας εντόπισε το ελληνικό λιμενικό, έδεσαν με σκοινί το σαπιοκάϊκό μας και ανάπτυξαν ταχύτητα, κάποιοι έπεσαν στο νερό και πνίγηκαν αβοήθητοι. Ανάμεσά τους και αρκετά παιδιά και η φίλη μου η Amira με τις χοντρές πλεξούδες και τα γυριστά κατάμαυρα ματοτσίνορα! Εμείς για μια ακόμα φορά επιζήσαμε!

9 Απριλίου 2014

 

Αυτή ίσως να είναι η τελευταία φορά που γράφω αυτό το ημερολόγιο. Μετά από μήνες περιπλάνησης στο πάρκο και με τη βοήθεια κάποιων Ελλήνων φίλων των μεταναστών και περισσότερο των Παλαιστινίων, καταφέραμε να βρούμε στέγη και τροφή σε ένα κέντρο εξυπηρέτησης προσφύγων. Ζούμε όμως σε ένα σπίτι εμείς μαζί με άλλους είκοσι ανθρώπους. Η κατάσταση είναι άσχημη, είναι κάτι σαν καταυλισμός. Βρόμα, σκουπίδια, απόνερα και… μύγες! 

Μύγες, μύγες, μύγες! Και στην Παλαιστίνη και στην Συρία και εδώ στην Ελλάδα, μύγες, παντού μύγες! Έως τώρα έχω τη ζωή της μύγας.

Θα έχω άραγε την ευκαιρία να ζήσω κάποτε κι εγώ σαν άνθρωπος;

Ηλίας Σ. /  A΄Γυμνασίου

              2ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης    

 

   

 

 

 

 

 



      

 φωτογραφίες από την μουσικοθεατρική μας παράσταση

 με τίτλο:

 

"η γνώση είναι ουρανός, της πρέπει ελευθερία"

 

*το video της παράστασης βρίσκεται στο μοντάζ!

επιφυλασσόμαστε!

 

 

 " Ήρθαμε να σας τα πούμε"

 

 

"o κοστουμαρισμένος"

 

 

 

"κάτω τα χέρια απ’ το σχολειό"

 

 

"κραυγή αγωνίας"

 

 

 

Κώστα Βάρναλη “η αληθινή απολογία του Σωκράτη”

 

 

"κύριε Αρμάο μου, το πρόγραμμα, δεν αλλάζει;"

 

 

Μενέλαου Λουντέμη – “Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα”

 

 

η ορχήστρα μας

 

 

 

ραπάροντας

 

 

 

Break Dance 1.

 

 

Break Dance 2.

"βαθειά μες το μυαλό μου πριγκιπέσσα μου"

 

 

Ονειρεύομαι ένα άλλο σχολείο

 

 

"η γνώση είναι ουρανός, της πρέπει ελευθερία"

 

 

Μάριου Ποντίκα “Εσωτερικαί ειδήσεις”

σωβινιστής δάσκαλος 

 

Ok! docky my friends

 

όλος ο θίασος επί σκηνής

 

 

ιδού τι σχεδιάζουν.....για του λόγου το αληθές

 

το εκπαιδευτικό κουπόνι έρχεται να σκοτώσει το δημόσιο σχολείο

 

Όλα δείχνουν ότι το τελειωτικό χτύπημα στη δημόσια παιδεία θα δοθεί με όπλο το εκπαιδευτικό κουπόνι (School voucher) που συνδυάζεται με την ελεύθερη επιλογή σχολείου από τις οικογένειες των μαθητών. Στο τέλος του κειμένου θα σας πω μία ιστορία που θα μοιάζει με ιστορία συνωμοσίας. Η αλήθεια είναι ότι δεν θα μπορούσε να είναι κάτι διαφορετικό από τη στιγμή που αναφέρεται σε συνωμότες. Για εκείνους που συνωμοτούν εις βάρος της δωρεάν και δημόσιας παιδείας της χώρας.

 

Τι είναι το εκπαιδευτικό κουπόνι (voucher)

Το εκπαιδευτικό κουπόνι θα δίνεται στους γονείς κάθε παιδιού και θα αντιστοιχεί στα έξοδα της φοίτησής του για ένα έτος. Οι γονείς θα αναζητούν το καλύτερο σχολείο για το παιδί τους σε μια μεγάλη βάση δεδομένων που θα περιέχει όλα τα στοιχεία των σχολείων της χώρας. Αν επιλέξουν ιδιωτικό σχολείο προφανώς θα πληρώνουν τη διαφορά .Στην αρχή κάθε εκπαιδευτικού έτους ο κάθε διευθυντής σχολείου θα πηγαίνει στην τράπεζα με τα κουπόνια που θα έχει καταφέρει να μαζέψει και θα τα εξαργυρώνει σε χρήματα. Με τα χρήματα αυτά θα πρέπει να καλύψει όλα τα λειτουργικά έξοδα του σχολείου του (μισθοί εκπαιδευτικών, ρεύμα, νερό, τηλέφωνο, κτιριακή συντήρηση, πετρέλαιο, εξοπλισμός εποπτικών μέσων κ.α). Κοντολογίς το κάθε σχολείο θα έχει το δικό του budget  (ανάλογα με τον αριθμό των εγγραφών) και με αυτό θα πρέπει να  καλύπτει όλα τα λειτουργικά έξοδα για ένα έτος, σα να ήταν μια αυτόνομη επιχείρηση.

 

Επειδή παρακάτω θα ακούσετε πράγματα εξωφρενικά που θα δυσκολεύεστε να πιστέψετε θέλω να σας πληροφορήσω ότι υπάρχει μεγάλη διεθνής εμπειρία και ότι όμοιες ή παρόμοιες πρακτικές έχουν ήδη εφαρμόσει αρκετές χώρες όπως η Αγγλία,  οι Η.Π.Α., η Αυστραλία, η Νέα Ζηλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Ολλανδία κ.α. Επίσης αναρωτηθείτε πόσο δύσκολο ήταν πριν από 3-4 χρόνια να πιστέψετε κάποιες φωνές που μίλαγαν για αύξηση ωραρίου, για απολύσεις, για συγχώνευση σχολείων και για μείωση μισθών.

Θεωρία συνομωσίας ή πράξεις συνωμοτών

Ποιες είναι όμως οι αιτίες που η κυβέρνηση φαίνεται ότι μελετά πολύ σοβαρά την εφαρμογή του μοντέλου του εκπαιδευτικού  κουπονιού; Η απάντηση βρίσκεται στην παροιμία «με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια»: Από τη μία θα δώσει ένα νέο κτύπημα στο κοινωνικό κράτος (συρρίκνωση δημόσιας παιδείας) και από την άλλη θα ευνοήσει τα ιδιωτικά συμφέροντα και τους αγαπημένους της «σχολάρχες» (δίνοντάς τους κρατική χρηματοδότηση αφού οι γονείς θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν το voucher και στα ιδιωτικά σχολεία).

Α)  ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Το κλειδί της όλης υπόθεσης είναι να μεταφέρει την ευθύνη για το ποια δημόσια σχολεία θα συνεχίσουν να υπάρχουν και ποια θα κλείσουν στους γονείς. Δίνοντας σε εκείνους το δικαίωμα επιλογής σχολείου (χωρίς κανένα πλέον γεωγραφικό όριο που υπήρχε μέχρι σήμερα και που επέτρεπε στα παιδιά να φοιτούν μόνο σε σχολεία της περιοχής κατοικίας τους) ουσιαστικά θα τους βάζει να ψηφίζουν ποια σχολεία είναι καλά (πολλές επιλογές γονέων)  και ποια είναι κακά. Φυσικά τα κακά σχολεία θα λειτουργούν με χαμηλό ετήσιο budget και τελικά θα κλείνουν αφού δεν θα έχουν αρκετούς πελάτες. Ουσιαστικός λοιπόν στόχος είναι το κάθε σχολείο να λειτουργεί σα μια αυτόνομη επιχείρηση που το μέλλον της θα κρίνεται από τις πωλήσεις της (εγγραφές μαθητών). Όσον αφορά τους εκπαιδευτικούς που θα ανήκουν σε ένα σχολείο που θα αναγκαστεί να κλείσει λόγω χαμηλής ζήτησης από τους γονείς το υπουργείο έχει φροντίσει να πάρει τα μέτρα του. Μέχρι σήμερα αυτοί οι εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζονταν «υπεράριθμοι» και το υπουργείο παιδείας ήταν υποχρεωμένο να τους διασφαλίσει νέο σχολείο για να εργαστούν και μάλιστα κατά προτεραιότητα σε σχέση με άλλες χαρακτηρισμένες ομάδες (από μετάθεση, διάθεση ΠΥΣΔΕ-ΠΥΣΠΕ, κλπ). Από εδώ και στο εξής αυτοί οι εκπαιδευτικοί απλά θα απολύονται αφού το υπουργείο παιδείας έχει σκοπό να νομοθετήσει την υπαγωγή των οργανικών θέσεων κατευθείαν στα σχολεία. Ήδη έχει εξαγγείλει ότι μέχρι τις αρχές του Ιουλίου του 2014 θα δοθεί οργανική θέση σε συγκεκριμένο σχολείο και μάλιστα χωρίς περιορισμό ωρών,  σε όλους τους εκπαιδευτικούς. Ας καταλάβουμε ότι αυτό είναι μόνο το «τυράκι της φάκας».

 

Βέβαια για να διευκολυνθεί  η εφαρμογή του εκπαιδευτικού  κουπονιού  έχει γίνει μια απίστευτη προετοιμασία από πλευράς του υπουργείου παιδείας (αυτοαξιολόγηση σχολικής μονάδας, ατομική αξιολόγηση, σύστημα καταγραφής δεδομένων my school, σταθμισμένες εξετάσεις με τη χρήση τράπεζας θεμάτων).

 

Με τι κριτήρια θα επιλέγουν οι γονείς το σχολείο που επιθυμούν

για τα παιδιά τους;

Με βάση και τη διεθνή εμπειρία οι γονείς θα έχουν πρόσβαση σε μια μεγάλη βάση δεδομένων (σε αρκετά κράτη έχει την ονομασία my school) με όλα τα σχολεία της χώρας (δημόσια και ιδιωτικά) που θα περιέχει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες που χρειάζονται για να κάνουν τη σωστή επιλογή:

1) Στοιχεία για τους εκπαιδευτικούς κάθε σχολείου: Οι εκπαιδευτικοί θα έχουν μετρήσιμα προσόντα αφού θα έχουν περάσει από αξιολόγηση

2) Στοιχεία για τις επιδόσεις των μαθητών: Θα παρέχονται στατιστικά αποτελέσματα από τις επιδόσεις των μαθητών(leaguetables)  και φυσικά επειδή πρέπει η κρίση των επιδόσεων να θεωρείται αντικειμενική και αξιόπιστη εδώ ¨κουμπώνει¨ η χρήση της τράπεζας θεμάτων.

3) Στοιχεία για την συνολική εικόνα του σχολείου (εύρυθμη λειτουργία, εξεύρεση περισσότερων οικονομικών πόρων από χορηγούς και  δημοτικούς φορείς, τα project, οι μειονότητες που φοιτούν στο σχολείο, το συνολικό διαθέσιμο budget του σχολείου). Τα στοιχεία αυτά θα καταγράφονται κάθε έτος με τη διαδικασία της αυτοαξιολόγησης της σχολικής μονάδος (ΑΕΕ).

 

Β) ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Οι ιδιοκτήτες των ιδιωτικών σχολείων, εδώ και λίγο καιρό, ζητούν επιτακτικά από την κυβέρνηση  κρατική χρηματοδότηση μέσω εκπαιδευτικών κουπονιών και φαίνεται ότι κατά πάσα πιθανότητα θα τη λάβουν. Το υπουργείο παιδείας λοιπόν θα δίνει στους γονείς το δικαίωμα να επιλέξουν (με τη χρήση του voucher) και ιδιωτικό σχολείο για το παιδί τους αρκεί να καλύπτουν τη διαφορά στα έξοδα φοίτησης. Φυσικά δεν θα είναι η πρώτη φορά που η κυβέρνηση θα προωθήσει κρατική χρηματοδότηση σε ιδιωτικά συμφέροντα (τρανό παράδειγμα οι τράπεζες). Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο θα σώσει οικονομικά πολλούς σχολάρχες που λόγω της κρίσης έχουν τεράστια οικονομικά αδιέξοδα αλλά θα χρησιμοποιήσει την μετατόπιση πολλών παιδιών από τα δημόσια στα ιδιωτικά σχολεία για να ελαττωθεί ο αριθμός των μαθητών που φοιτούν στα δημόσια σχολεία και έτσι αυτά να οδηγούνται στη συγχώνευση ή στο κλείσιμο.

 

Με ποιες μεθόδους όμως στρώθηκε το έδαφος για την επέλαση των «σχολαρχών»;

1) Η μελέτη του ΙΟΒΕ 

Όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις προηγείται η λίπανση του εδάφους από μελέτες που αποδεικνύουν  αυτό που συμφέρει τους ενδιαφερόμενους. Στα μέσα του Φλεβάρη του 2014 έλαβε χώρα το 1ο Πανελλήνιο Συνέδριο Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων στην Ελληνοαμερικανική  Ένωση. Ποιό ήταν το βασικό θέμα του συνεδρίου; Το εκπαιδευτικό κουπόνι. Ποιοί άλλοι παραβρέθηκαν εκτός από τους ιδιοκτήτες των ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων; Οι υπουργοί Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλος και  κ. Κεδίκογλου, ο υπουργός Ανάπτυξης κ.Χατζηδάκης και Γενικός Επιθεωρητής ∆ηµόσιας ∆ιοίκησης κ. Ρακιντζής.

Το  ΙΟΒΕ (Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών) είναι στην ουσία η «δεξαμενή σκέψης του ΣΕΒ (Σύλλογος Ελλήνων Βιομηχάνων)»  Μην ξεχνάμε ότι και ο κ. Στουρνάρας  που φέρεται να είναι ο συντάκτης των Μνημονίων είχε μακρά θητεία στη θέση του Γενικού Διευθυντή του  ΙΟΒΕ. Ποιά ήταν τα βασικά σημεία αυτής της έρευνας η οποία, παρεμπιπτόντως αναφέρω,  διαβάστηκε στο  1ο Συνέδριο Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων;

α) Στις 29  χώρες του ΟΟΣΑ  οι επιδόσεις των μαθητών των ιδιωτικών σχολείων είναι καλύτερες εκείνων των δημόσιων σχολείων και αυτό οφείλεται στην χρηματοδότηση των γονέων.

β) Σύμφωνα με  έκθεση του ΟΟΣΑ (2012)  ανάμεσα σε 29 χώρες-μέλη του, μόνο στην Ελλάδα και σε άλλες 2 χώρες δεν παρέχεται καθόλου κρατική χρηματοδότηση στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια. Θέτει, λοιπόν, επιτακτικά το ζήτημα της χορήγησης δημόσιας χρηματοδότησης στα ιδιωτικά σχολεία, για να μπορούν να φοιτούν μαθητές από όλα τα οικονομικά στρώματα και όχι μόνο από τα υψηλότερα έτσι ώστε να πραγματώνεται πιο ουσιωδώς η ισότητα ευκαιριών.

γ) Ότι πρέπει οι μαθητές να έχουν τη δυνατότητα επιλογής σχολείου: είτε δημόσιου είτε ιδιωτικού, ώστε με αυτό τον τρόπο να βελτιώνεται το εκπαιδευτικό έργο των σχολείων.

 

2) Η ένταξη των ιδιωτικών εκπαιδευτικών στο υπουργείο εργασίας

Με την ψήφιση του τελευταίου πολυνομοσχεδίου οι εκπαιδευτικοί που εργάζονται σε ιδιωτικά εκπαιδευτήρια πλέον δεν υπάγονται στο υπουργείο παιδείας αλλά στο υπουργείο εργασίας. Πέραν από την άρση της εποπτείας του κράτους από τη λειτουργία των ιδιωτικών σχολείων οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μετατρέπονται πλέον σε απλούς ιδιωτικούς  υπαλλήλους. Έτσι ελευθερώνονται οι απολύσεις (θα ισχύει ότι αφορά τον ιδιωτικό τομέα) και καταργούνται όλες οι συμβάσεις εργασίας και αντικαθίστανται από ατομικές. Είναι εύκολα αντιληπτό ότι με την απειλή της απόλυσης οι εργοδότες θα μπορούν κάθε χρόνο να επιβάλουν νέες συμβάσεις με χειρότερους όρους εργασίας. Τι όμως εξυπηρετεί μια τέτοια ενέργεια;

 

Δίνει το δικαίωμα στους «σχολάρχες» να μειώσουν τα έξοδά τους (απόλυση παλαιότερων εκπαιδευτικών και πρόσληψη νέων και φθηνότερων). Προσωπική μου άποψη είναι ότι με αυτό τον τρόπο οι  «σχολάρχες» μειώνοντας τα λειτουργικά τους έξοδα θα μπορούν να κάνουν καλύτερες τιμές στους γονείς ώστε το voucher να αρκεί και να μην απαιτείται από τους γονείς να καλύψουν καμία διαφορά από τη τσέπη τους. Έτσι με αυτό τον τρόπο οι εγγραφές των ιδιωτικών σχολείων θα εκτιναχθούν. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός στο συνέδριο των Ιδιωτικών Εκπαιδευτηρίων που αναφέρθηκε πιο πάνω τονίστηκαν και τα εξής: 5.000 τον χρόνο κοστίζει ένας μαθητής δημοσίου Γυμνασίου στο ελληνικό κράτος. 7000 ευρώ κατά μέσο όρο κοστίζει ο αντίστοιχος μαθητής του ιδιωτικού Γυμνασίου στους γονείς του. Είναι φανερό ότι η διαφορά δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Σκεφθείτε λοιπόν τους γονείς που θα έχουν ένα κουπόνι στα χέρια τους και θα μπορούν να επιλέξουν και δημόσιο και ιδιωτικό σχολείο. Τι λέτε ότι θα  επέλεγαν;

 

3) Η υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας και τα κοινωνικά στερεότυπα

 

Το υπουργείο παιδείας τα τελευταία χρόνια έχει φροντίσει να υποβαθμίσει τη δημόσια παιδεία, να αμαυρώσει την εικόνα των εκπαιδευτικών του δημοσίου και την εικόνα των δημόσιων σχολείων. Από την άλλη το υπουργείο ποντάρει στην αξιοποίηση των κοινωνικών στερεότυπων που επικρατούν: θεωρεί ότι τα μεσαία ή και κατώτερα στρώματα που ψάχνουν απελπισμένα να αναρριχηθούν ταξικά μέσω των παιδιών τους, θα υποδεχτούν ως «μάννα εξ ουρανού» το εκπαιδευτικό κουπόνι που θα τους δίνει το δικαίωμα να γράψουν το παιδί τους σε ένα καλό σχολείο της επιλογής τους.

Οι ολέθριες συνέπειες του voucher στις χώρες που εφαρμόστηκε

1)      Στις ΗΠΑ και στην Αγγλία αλλά και σε αρκετές άλλες χώρες που εφαρμόστηκε το voucher στην αρχή είχε θετική υποδοχή, κυρίως από τους γονείς χαμηλών και μεσαίων οικονομικών στρωμάτων που θεωρούσαν ότι το παιδί τους άξιζε ενός καλύτερου σχολείου. Οι στατιστικές όμως μελέτες έδειξαν ότι η αλλαγή σχολείου όχι μόνο δεν προκάλεσε βελτίωση της επίδοσης των παιδιών αλλά σε πολλές περιπτώσεις είχαμε και αισθητή πτώση. Οπότε ο αρχικός ενθουσιασμός των γονέων έχει πλέον μετατραπεί σε πονοκέφαλο.

2)      Πάρα πολλά σχολεία που δεν είχαν αρκετή ζήτηση από τους γονείς έκλεισαν και οι εκπαιδευτικοί που εργάζονταν σε αυτά απολύθηκαν.

3)      Τα σχολεία μετατράπηκαν σε ανταγωνιστικές επιχειρήσεις όπου έπρεπε να διασφαλίζουν τη φήμη τους για να συνεχίζουν να υπάρχουν αφήνοντας όμως στην άκρη τον ουσιώδη παιδαγωγικό τους ρόλο. Προετοίμαζαν τους μαθητές τους μόνο για τις εξετάσεις και έριχναν το βάρος σε μαθήματα που εξετάζονταν σε εθνικό επίπεδο (μαθηματικά, γλώσσα) με αποτέλεσμα την πλημμελή εκπαίδευση τους σε όλα τα άλλα μαθήματα.

4)      Στους  εκπαιδευτικούς  που έβλεπαν ότι το επαγγελματικό τους μέλλον εξαρτάται από το μέλλον της σχολικής μονάδας (φήμη, επιτυχίες, εγγραφές) παρατηρήθηκε έξαρση του συνδρόμου της εργασιακής εξουθένωσης (burn out syndrome), αφού υπερέβαλαν εαυτόν λόγω της ανασφάλειας και αναγκάζονταν να εργάζονται πολλές ώρες εκτός ωραρίου για να προετοιμάσουν τους μαθητές για εξετάσεις, μη παίρνοντας καμία ευχαρίστηση από την διδασκαλία τους.

5)      Ενώ στην αρχή όπου εφαρμόστηκε το  voucher κάλυπτε το σύνολο της φοίτησης από ένα σημείο και μετά άρχισαν να μπαίνουν επιπλέον χρεώσεις στους γονείς με νέα «εκπαιδευτικά  προϊόντα» που προσέφερε το σχολείο στους μαθητές και που δεν είχαν συμπεριληφθεί στο αρχικό πακέτο.

6)      Ενώ οι υποστηρικτές του voucher μιλούσαν για πραγμάτωση της ισότητας ευκαιριών στην πραγματικότητα είχαμε μεγάλη όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων στην εκπαίδευση. Δημιουργήθηκε η κατηγορία των ανεπιθύμητων μαθητών που κανένα σχολείο δεν τους ήθελε γιατί θα αμαύρωναν τη φήμη του. Αδύναμοι μαθητές, μαθητές με μαθησιακά προβλήματα, μαθητές με οικογενειακά προβλήματα, παιδιά μεταναστών, ζωηροί μαθητές, παιδιά που ανήκουν σε μειονότητες θεωρήθηκαν προβλήματα του σχολείου και οι διευθυντές φρόντιζαν να απαλλαγούν από αυτούς είτε ελέγχοντας τις εγγραφές τους είτε εκμεταλλευόμενοι τις διατάξεις που ευνοούσαν κάτι τέτοιο.

To voucher είναι όπλο στα χέρια του νεοφιλελευθερισμού

Βασικός υποστηρικτής  του  εκπαιδευτικού  κουπονιού  (School voucher) ήταν ο οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν (θεμελιωτής του νεοφιλελεύθερου μοντέλου οικονομίας), που ισχυριζόταν ότι  «το εκπαιδευτικό κουπόνι είναι ένα μέσο για να επιτευχθεί η μετάβαση από ένα κρατικό σύστημα σε ένα σύστημα της αγοράς». Η πρώτη που έτρεξε να εφαρμόσει το voucher στη χώρα της ήταν η  Μάργκαρετ Θάτσερ (της Αγγλίας) που ως γνωστόν ήταν φανατική θαυμάστρια του νεοφιλελευθερισμού και πιστή φίλη του Φρίντμαν.

Το voucher στην ουσία μετατρέπει τον γονέα σε καταναλωτή και το σχολείο σε προϊόν. Η εκπαίδευση από κοινωνικό αγαθό που αφορά όλους  μετατρέπεται σε ατομικό αγαθό. Το δημόσιο σχολείο όμως (όπως και όλα τα δημόσια αγαθά) ενισχύει το αίσθημα της λαϊκής ενότητας. Η συνέχειά του είναι συνυφασμένη με την ίδια την διατήρησης της δημοκρατίας.

 

Το voucher είναι πολύ επικίνδυνο εργαλείο γιατί είναι ύπουλο και ξεγελάει τους γονείς για τις πραγματικές του προθέσεις. Ο νεοφιλελευθερισμός τους κλείνει το μάτι και τους λέει: «πάρτε την κατάσταση στα χέρια σας, το παιδί σας αξίζει ένα καλύτερο σχολείο και εσείς αξίζετε ένα καλύτερο μέλλον». Προσπαθεί να τους πείσει ότι όλα γίνονται για το καλό των παιδιών τους. Οι γονείς  δύσκολα μπορούν να καταλάβουν ότι πίσω από όλα κρύβονται συμφέροντα που απλά χρειάζονται τη δική τους συναίνεση για να εξυπηρετηθούν.

 

Ο καπιταλισμός, με ακόμα άλλον έναν τρόπο, δείχνει το πιο τρομακτικό του πρόσωπο μέσα στα σχολεία που φοιτούν τα παιδιά μας. Στόχος του είναι να ενισχύσει τις ανισότητες ώστε η πλειονότητα των μαθητών να αποθαρρύνεται και να επιλέγει το δρόμο της κατάρτισης και της μαθητείας, αφού το σύστημα αυτή τη στιγμή έχει ανάγκη από χέρια και όχι από μυαλά. Είναι προφανές ότι η  αντίσταση σε μια τέτοια επέλαση του νεοφιλελευθερισμού  και των συμφερόντων δεν μπορεί παρά να έχει πολιτική διάσταση.

 

Δημήτρης Τσιριγώτης

Φυσικός

Δυο σκέψεις και δυο λόγια  για την παράσταση

 

Στις 20 Ιουνίου με τους μαθητές μου της πολιτιστικής ομάδας ανεβάζουμε στο κλειστό δημοτικό θέατρο της πόλης μας μια πραγματικά ξεχωριστή και επίκαιρη παράσταση, με επίκεντρο το δημόσιο σχολείο και την παιδεία, με τίτλο: “η γνώση είναι ουρανός, της πρέπει ελευθερία”. Πρόκειται για μια μουσικοθεατρική παράσταση, στην οποία τα παιδιά παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν για το σχολείο, για τη γνώση, για το μέλλον τους. Άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με σοβαρότητα σχολιάζουν, καυτηριάζουν και διακωμωδούν πρακτικές και γεγονότα της σχολικής τους καθημερινότητας. Ταυτόχρονα, περιγράφουν ένα άλλο σχολείο, εκκολαπτήριο ελεύθερων ανθρώπων, ένα σχολείο που να τους αξίζει.

 

Με την  παράσταση αυτή ολοκληρώνεται το εγκεκριμένο πολιτιστικό-εκπαιδευτικό πρόγραμμα “γράμματα-σπουδάματα”, το οποίο έτρεξε όλη τη σχολική χρονιά και είχε χωριστεί   σε τρεις ενότητες, με βάση τα τρία σχολικά τρίμηνα, ως εξής:

·         Στο πρώτο τρίμηνο ασχοληθήκαμε με την ιστορία και την εξέλιξη του σχολείου, από τις αρχές του 20ού αιώνα, τα μαρασλειακά και τη μάχη των δημοτικιστών. Στις  20 Δεκεμβρίου παρουσιάσαμε στο δημαρχείο της Ηλιούπολης θεατρική παράσταση με τίτλο “χρόνια πολλά δάσκαλε”, που αναφέρονταν στο σχολείο της ελληνικής επαρχίας στη δεκαετία του  ’50 και  στο ρόλο του δασκάλου, ως παιδαγωγού τα δύσκολα εκείνα χρόνια.

·         Στο δεύτερο τρίμηνο ασχοληθήκαμε με τα κείμενα γνωστών μεγάλων ελλήνων και όχι μόνο συγγραφέων π.χ. Βάρναλη, Λουντέμη, Αλεξίου, Ταχτσή, Τσέχοφ, Μπαρμπώ, Γκοσινί, Μπρέχτ … Τα παιδιά πρότειναν, διάβαζαν  κείμενα και παρήγαγαν δικά τους,  με βάση τις αγωνίες, τις ανησυχίες  και τα όνειρά τους.    

·         Στο τρίτο τρίμηνο  ασχοληθήκαμε περισσότερο με την προετοιμασία (συγγραφή κειμένων, πρόβες κλπ.. κλπ) της καταληκτικής μας παράστασης.

 

Υποστηρικτικά έγιναν προβολές ντοκιμαντέρ καθώς και της ταινίας “ο κύκλος των χαμένων ποιητών”.

 

Σε μια εποχή όπου το δημόσιο σχολείο  είναι στο κέντρο ενός τυφώνα, που συρρικνώνεται, λοιδορείται, ατιμάζεται, συνδέεται … με την αγορά, γίνεται επιχείρηση, επιχείρηση για τους λίγους, τους… εκλεκτούς, οι υπόλοιποι προορίζονται ως πρώτη ύλη για τους εκδορείς του σύγχρονου επιχειρηματικού κατεστημένου, σε ένα σχολείο που παιδιά λιποθυμούν από την πείνα και οι “δάσκαλοί” τους, είμαστε σε δύσκολη θέση, φτωχοί, συκοφαντημένοι κακοχαρακτηρισμένοι και ανασφαλείς, αποκτά τεράστια σημασία η εκπαιδευτική παρέμβαση.

 

Τα σχολεία δεν πρέπει πλέον, να περιορίζονται στην τυπική διεκπεραίωση του διδακτικού έργου. Άλλες προτεραιότητες για μια άλλη παιδαγωγική, μπαίνουν αποφασιστικά στο προσκήνιο: την παιδαγωγική της αισιοδοξίας, της άμβλυνσης των διάφορων μορφών διάκρισης, την παιδαγωγική του τακτ, του σεβασμού και της αναγνώρισης του διαφορετικού, την παιδαγωγική  της έγνοιας  και της αλληλεγγύης, της διεκδίκησης και του στοχασμού. Σ' αυτό το πεδίο λοιπόν καλούμαστε να οργανώσουμε και να εμπνεύσουμε τους μαθητές μας ενσωματώνοντας πρωτότυπες δράσεις για τον πολιτισμό, το περιβάλλον, την κοινωνική αλληλεγγύη. Δίνοντας πρωτοβουλία στους μαθητές, εμφυσώντας τους την ιδέα και την ομορφιά του συλλογικού, τις αρχές της δημιουργικής αμφισβήτησης, καλλιεργώντας τους την κριτική σκέψη, την αυτοεκτίμηση, την περηφάνια.

 

Πρέπει να έχουμε καθαρό στο μυαλό μας ότι χρειάζεται μια άλλη κοινωνική λειτουργία του σχολείου και άλλες συλλογικές μορφές παρέμβασης, για να αντιπαλέψουμε τη μνημονιακή λαίλαπα, για να σώσουμε σε πρώτη φάση “τα κρυμμένα τιμαλφή, να συντηρήσουμε φωλιές νερού μέσα στις φλόγες “ όπως λέει κι ο ποιητής.

 

Με αυτές τις σκέψεις προχωρούμε στην υλοποίηση αυτής της παράστασης, γι αυτό λοιπόν τη θεωρούμε  πραγματικά ξεχωριστή και επίκαιρη!

 

Παρακάτω παραθέτουμε δυο μικρά αποσπάσματα από τα κείμενά μας…

(από την έναρξη) 

…με ιχνηλάτη την καρδιά μας

Και με πίστη στα όνειρά μας

Σας φωνάζουμε με τόλμη

Και ας πέσουν χίλιοι όλμοι

Δυστυχώς

Δεν είν’ ο κόσμος σας σωστός

Σίδερα και μπετόν και συνείδηση ερπετών

Φοβισμένα μυαλά που στριμώχνονται στη γωνιά…

 

(από την   5 η σκηνή με τίτλο: “λαχτάρα για γνώση”)

…ήρθαν καιροί όμως πονηροί

τα γράμματα να πάρουν

α που φωτίζουν τα μυαλά

τα κάνουν και στροφάρουν

 

πολύ τα φοβηθήκανε

τα έχουν για τους λίγους

γιατί ναι επικίνδυνα

για τους φτωχούς κολλήγους

 

όμως πολύ τ’ αγάπησα

σε δαύτους δεν τα δίνω

τα κρύβω μέσα στο μυαλό

 

δεν τους τα παραδίνω

 

με φίλους τα μοιράζομαι

με κάθε ευκαιρία

αυτά είναι τα όπλα μας

για την ελευθερία…

 Τζένη Σιούτη

 

 

 

2ο Γυμνάσιο Ηλιούπολης

 “Δελμούζειο”

σας προσκαλούμε

στη μουσικο - θεατρική μας παράσταση

για το σχολείο που ονειρευόμαστε, με τίτλο:



 

 

 

 

“η γνώση είναι ουρανός της πρέπει ελευθερία”

Παρασκευή 20 Ιουνίου, στις 20.30 μ μ
στο κλειστό δημοτικό θέατρο Ηλιούπολης
Λεωφόρος Σοφοκλή Βενιζέλου 114