Τα πονεμένα μάτια του Άχμεντ Νταουάμπσεχ

Έγκλημα και τιμωρία;

 

H  εικόνα του μικρού  Άχμεντ με στοιχειώνει…. Χθες άνοιξε για πρώτη φορά τα μάτια του, δειλά, φοβισμένα, πονεμένα, απορημένα….. Τι μελαγχολία και πόνο μπορούν να εκπέμψουν δυο παιδικά μάτια; Αυτά τα μαύρα μάτια με τις πελώριες βλεφαρίδες και την απέραντη θλίψη κουβαλούν μέσα τους όλο τον πόνο, την οργή, το πείσμα και τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, για ελευθερία. Τα μάτια του Άχμεντ είναι τα μάτια της Παλαιστίνης ολάκερης! Θέτουν και ξαναθέτουν αμείλικτα ερωτήματα. Γιατί; Μέχρι πότε; Θα τιμωρηθούν οι ένοχοι; Θα ζήσουμε και μεις σαν άνθρωποι; Θα μπορούν να παίζουν ξέγνοιαστα τα παιδιά στον τόπο μου;  Θα ελευθερωθεί η Παλαιστίνη;

Κι εμείς τι κάνουμε;  Αντί ως οφείλαμε, συμβολικά αλλά και ουσιαστικά να αναγνωρίσουμε το Παλαιστινιακό κράτος, υπογράψαμε με το Ισραήλ στρατιωτικό σύμφωνο που προσφέρει νόμιμη άμυνα και στα 2 στρατεύματα των αντίστοιχων χωρών, με εκπαίδευση του ενός στη χώρα του άλλου. Το Ισραήλ δεν έχει υπογράψει ποτέ στο παρελθόν ανάλογη συμφωνία με άλλη χώρα εκτός των ΗΠΑ. Κι αυτό λοιπόν ανήκει στις πρωτιές μας! Κι ας μιλάει ο Έλληνας ΥΠΕΞ για μακρόχρονη φιλία με τους Παλαιστίνιους.  O tempora o mores!

Ο λόγος ανήκει σε μας. Να ξαναπιάσουμε το νήμα της φιλίας και της αλληλεγγύης μας προς τον Παλαιστινιακό λαό, να πούμε και πάλι ένα μεγάλο ΟΧΙ σε όλα αυτά που μας μαυρίζουν τη ζωή.

Το βλέμμα του μικρού  Άχμεντ θα μας πολιορκεί και θα μας θυμίζει πως το άδικο από όπου κι αν προέρχεται πρέπει να καταπολεμάται! Αυτό είναι υποχρέωση όλων των σκεπτόμενων και προοδευτικών ανθρώπων αυτού του άδικου κόσμου. Αλλιώς το μαύρο δεν θα ‘χει τέλος.

*** Ο Άχμεντ, για όσους δεν γνωρίζουν είναι ο μικρός από την Ντούμα της Νάμπλους, στην Παλαιστίνη, που το σπίτι του έγινε στόχος εμπρηστικής επίθεσης  Ισραηλινών εποίκων κατά την οποία κάηκε ζωντανός ο μικρός του αδερφός   Άλι Νταουάμπσεχ, 18 μηνών και χθες υπέκυψε στα τραύματά του και ο πατέρας του Σαάντ  Νταουάμπσεχ, 32 ετών. Ο Άχμεντ, 4 ετών και η μητέρα του Ρίχαμ Νταουάμπσεχ, 26 ετών, χαροπαλεύουν.



 

Μόνο τα παιδιά ξέρουν αυτό που ψάχνουν

Antoin de Saint-Exupéry, 1900-1940

 

*** Θα περιμένεις πολύ στην αποβάθρα, κοριτσάκι.... Αν σταθείς τυχερή μπορεί κάποτε να περάσει... Εμείς το χάσαμε. Μακάρι να το προλάβετε εσείς....



Έφυγε από τη ζωή ο Ηπειρώτης λογοτέχνης, εικαστικός καλλιτέχνης, μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής.Νίκος Χουλιαράς

 

***στη μνήμη του

Τα ποιήματα στο δρόμο

 

Μ’ αρέσουν τα ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν Χριστουγεννιάτικα λαμπάκια – όχι αυτά που κρέμονται στα δέντρα της γιορτής, στη θαλπωρή των δωματίων, αλλά εκείνα που τονίζουνε την ερημία των σφαχτών στις μωβ βιτρίνες των συνοικιακών κρεοπωλείων.

 

Τα σακατεμένα και τα μοναχικά, μ’ αρέσουν: τα ποιήματα-κοπρίτες που περπατούν κουτσαίνοντας στις σκοτεινές άκρες των λεωφόρων: αυτά που τ’ αγνοούν οι κριτικοί κι οι εκπαιδευτικοί του Μωραΐτη· που τα χτυπούν συχνά οι μεθυσμένοι οδηγοί και τα αφήνουν αβοήθητα στο δρόμο. Και τα ποιήματα-παιδάκια, όμως αγαπώ· αυτά που ενώ δεν έχουν μάθει ακόμη την αλφάβητο, μπορούν εντούτοις, με δυο λέξεις τους, να σου κολλήσουν την ψυχή στον τοίχο.

 

Μ’ αρέσουν, πάλι, τα απελπισμένα κι όμως χαμογελαστά: τα ποιήματα-συνένοχοι· εκείνα που σου κλείνουνε με νόημα το μάτι. Που δεν σου πιάνουν την κουβέντα, δεν σ’ απασχολούν μα συνεχίζουνε το δρόμο τους αδιάφορα: τα ποιήματα-«δεν πρόκειται να σου ζητήσω τίποτε»· αυτά που χαιρετούν μόνο και φεύγουν, όπως μ’ αρέσουνε και τ’ άλλα, τα χαρούμενα, που προτιμούνε τα παιχνίδια απ’ το μάθημα καθώς και τα ποιήματα-παππούδες, γιατί ενώ γνωρίζουνε καλά το μάταιο της ζωής εντούτοις θέλουν να το ζήσουν.



 

Μανώλης Γλέζος στο Ευρωκοινοβούλιο

 

 

 Ικέτιδες του Ευριπίδη

ΘΗΣΕΥΣ

πρῶτον μὲν ἤρξω τοῦ λόγου ψευδῶς, ξένε,

ζητῶν τύραννον ἐνθάδ᾽· οὐ γὰρ ἄρχεται

 ἑνὸς πρὸς ἀνδρὸς ἀλλ᾽ ἐλευθέρα πόλις.

δῆμος δ᾽ ἀνάσσει διαδοχαῖσιν ἐν μέρει

 ἐνιαυσίαισιν, οὐχὶ τῷ πλούτῳ διδοὺς

 τὸ πλεῖστον ἀλλὰ χὠ πένης ἔχων ἴσον.

ΘΗΣΕΑΣ

Πρώτα-πρώτα, ξένε, άρχισες το λόγο σου μ᾽ ένα λάθος,

όταν ζητάς δυνάστη εδώ·

η πόλη αυτή δεν εξουσιάζεται από έναν άνδρα,

είναι ελεύθερη. Εδώ κυβερνούν οι πολλοί

που εναλλάσσονται στα αξιώματα χρόνο το χρόνο·

δεν δίνουν πιο πολλά στον πλούτο, και ο φτωχός έχει τα ίδια

 

 



 

Τα παιδιά του Lidice βρίσκονται επιτέλους στο σπίτι τους

 



Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice , ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά στη συνέχεια μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

Τα γεγονότα που οδήγησαν τα παιδιά του Lidice στον θάνατο ήταν αρκετά περίπλοκα. Καθοριστικό ρόλο πάντως για να παρθεί η απόφαση της δολοφονίας τους ήταν ο θάνατος του Reinhard Heydrich, διοικητή του ναζιστικού προτεκτοράτου της Βοημίας και της Μοραβίας.

 

Η Τσεχοσλοβακία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία τον Απρίλιο του 1939 και η διοίκηση του Heydrich που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από καταπίεση, βασανισμούς και δολοφονίες. Στα τέλη Μαΐου του 1942 ομάδα στρατιωτών αποτελούμενη από Τσέχους και Σλοβάκους κατάφερε ένα μεγάλο χτύπημα στους Γερμανούς. Τον ισχυρό τραυματισμό του Heydrich.

Μια εβδομάδα αργότερα στις 4 Ιουνίου του 1942, ο Heydrich πέθανε από σηψαιμία.  Ολόκληρη η χώρα πίστευε ότι γνώριζε τι θα επακολουθήσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να προβλέψει την φρίκη που τους ετοίμαζαν οι κατακτητές.

Η αρχή έγινε με ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Μια τεράστια επιχείρηση αναζήτησης των δραστών ακολούθησε χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την εβδομάδα μεταξύ τον τραυματισμό και τον θάνατο του Heydrich 157 άνθρωποι είχαν ήδη εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες. Τα χειρότερα όμως δεν είχαν έρθει ακόμη…

 

Μετά την κηδεία του Heydrich στο Βερολίνο, ο Αδόλφος Χίτλερ, διέταξε τι θα έπρεπε να γίνει στα χωριά που έκρυβαν τους υπεύθυνους.  Όλοι οι ενήλικες άνδρες να εκτελούνται και τα γυναικόπαιδα να μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα παιδιά που είχαν χαρακτήρα και χαρακτηριστικά «Αρείου» να υιοθετούνται από Γερμανικές οικογένειες SS για να γίνουν καλοί Ναζί. Τα υπόλοιπα να ανατραφούν με «άλλους τρόπους». Τέλος, τα χωριά να εξαφανιστούν από τους χάρτες, τίποτα να μην μείνει που να δηλώνει ότι κάποτε υπήρξαν.

Οι εντολές του άρχισαν να εφαρμόζονται αμέσως. Στο χωριό Lidice , που παρά την απουσία αποδείξεων ότι είχαν βρει εκεί καταφύγιο οι στρατιώτες που ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Heydrich, έγινε η αρχή. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε. Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.

 

203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε ο Heydrich, για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.

Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Όσα δεν είχαν τα χαρακτηριστικά που απαιτούνταν, παρά τις αρχικές διαφωνίες, αποφασίστηκε από τον Adolf Eichmann να θανατωθούν.

Εβδομήντα σχεδόν χρόνια πριν, στις 2 Ιουλίου, τα 82 παιδιά παραδόθηκαν στην Γκεστάπο. Από εκεί μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Chelmno όπου δηλητηριάστηκαν με αέρια. Από τα 105 παιδιά του Lidice , μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους.

 

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του. Ωστόσο, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τα αθώα παιδιά που έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα επέστρεψαν και θα κατοικούν για πάντα στο Lidice . Τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, θα στέκονται εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής. Τα παιδιά του Lidice βρίσκονται επιτέλους στο σπίτι τους.

 

 



Μια σοφή ιστορία: Ο σημαντικότερος δάσκαλος…

 

***αφιερωμένο στους μαθητές μου με αγάπη

Ποιος είμαι εγώ; ρώτησε ένας νέος τον δάσκαλό του.

Είσαι εκείνο που σκέφτεσαι! απάντησε ο σοφός. Θα σου το εξηγήσω με μια ιστορία.

Μια μέρα , από τα τείχη της πόλης, στο ηλιοβασίλεμα βαθιά στον ορίζοντα , φάνηκαν δυο άνθρωποι που αγκαλιαζόντουσαν.

Είναι ο πατέρας και η μητέρα, σκέφτηκε ένα κοριτσάκι.

Είναι δυο εραστές, σκέφτηκε ένας άνδρας τρυφερός.

Είναι δυο φίλοι που συναντήθηκαν μετά από πολλά χρόνια, σκέφτηκε ένας μοναχικός άνθρωπος.

Είναι δυο έμποροι που έκλεισαν μια συμφωνία, σκέφτηκε ένας άνθρωπος άπληστος για τα χρήματα.

Είναι ένας άνθρωπος που αγκαλιάζει τον γιο του που γύρισε από τον πόλεμο, σκέφτηκε μια γυναίκα μεγαλόψυχη.

Είναι μια κόρη που αγκαλιάζει τον πατέρα της που γύρισε από το ταξίδι, σκέφτηκε ένας πονεμένος άνθρωπος που έχασε την κόρη του.

Είναι δυο ερωτευμένοι σκέφτηκε μια κοπέλα που ονειρευόταν την αγάπη.

Είναι δυο άνθρωποι που τσακώνονται μέχρι θανάτου, σκέφτηκε ένας δολοφόνος.

Ποιος ξέρει γιατί αγκαλιάζονται, σκέφτηκε ένας άνθρωπος σκληρόκαρδος.

Κάθε σκέψη, κατέληξε ο σοφός δάσκαλος, αποκαλύπτει αυτό που είσαι.

Να παρατηρείς συχνά τις σκέψεις σου, μπορούν να σου αποκαλύψουν περισσότερα πράγματα για τον εαυτό σου παρά οποιοσδήποτε δάσκαλος..!!



Father And Daughter Michaël Dudok de Wit

Καλό ταξίδι αγαπημένε μου μπαμπά