«Ξύπνα μαμά»

Ξύπνα μαμά. Φοβάμαι και κρυώνω μαμά. Και βάζει και βροχές και δυναμώνει κι ο αέρας. Έχω αφήσει πίσω τα ρούχα μου, δεν πρόλαβα να τα φορτώσω μαμά.

Έτριζε το σπίτι μας κι από το μπαλκόνι έβλεπες κύμα καταστροφής να έρχεται. Λέγαμε για πολέμους στο σχολείο και τα διάβαζα στα βιβλία και δεν φαινόταν τόσο τρομακτικό. Παίζαμε πόλεμο με τα παιδιά κάθε απόγευμα, στήναμε τα παιχνίδια μας -εκείνα που ξέχασα- και ρίχναμε το ένα πάνω στο άλλο. Γελούσαμε. Τότε γελούσαμε. Δεν ήταν παιχνίδια για παιδιά αυτά μαμά. Γιατί δεν μου τράβηξες τα παιχνίδια; Δεν είναι παιχνίδι ο πόλεμος και τα παιδιά δεν μπορούν να τον ελέγξουν, τα τρώει.

Τα άφησα πίσω τα παιχνίδια αυτά μαμά. Πόλεμος στον πόλεμο κι άφησα πίσω τους δικούς μου μαχητές. Έμειναν εκεί μαζί με τον μπαμπά. Φεύγοντας του είπα «Μπαμπά, σου αφήνω δυνατούς βοηθούς να σε προσέχουν». Κι εμένα μου είπε να προσέχω εσένα και την Αλίζ. Ξύπνα μαμά, ο μπαμπάς θα γυρίσει και θέλω να δει πως σε πρόσεχα.

Ξύπνα μαμά. Εδώ που ήρθαμε ο κόσμος έχει ηρεμία. Δεν μοιάζει με τον δικό μας. Μπορεί να δυναμώνει το κρύο και να μην έχουμε τοίχους να βάλουμε τα σώματά μας, μπορεί να πεινάμε λίγο παραπάνω αλλά δεν απειλούμαστε τόσο μαμά.

Ξύπνα μαμά κι έχουμε να διασχίσουμε τον σιδηροδρομικό σταθμό και δεν μπορώ να σηκώσω την Αλίζ και τις τσάντες μας, κι ο κόσμος περνάει και δεν σε σηκώνει κανείς. Τους κοιτάω στα μάτια και δεν έρχονται. Βιάζονται. Έχουν δρόμο. Έχουμε δρόμο, ξύπνα μαμά.

Όταν έβαζα τις μπλούζες μου στην πορτοκαλί μου τσάντα μου έλεγες πως δεν χάθηκε κι ο κόσμος που φεύγουμε, πως είμαστε δυνατοί, μαχητές και υπερήρωες, όπως αυτοί στα παιδικά. Μου έλεγες να μην τα βάλω κάτω κι όποτε κουραστώ να πεισμώσω μαζί μου που κουράστηκα και να παλέψω ακόμη πιο δυνατά. Τα έλεγες και δάκρυζες μαμά κι εγώ σε αγκάλιαζα διαβεβαιώνοντάς σε να μην ανησυχείς.

Ξύπνα μαμά, έχω αφήσει την Αλίζ σε μία κυρία αγκαλιά και φοβάμαι μη μας την πάρει. Ξύπνα μαμά, γιατί δεν έχω τι να της πω. Είναι μωρό και στα μωρά δεν κάνει να μαυρίσουμε τις καρδούλες τους μαμά, έτσι δεν είναι;

Άνοιξε τα μάτια σου μαμά κι έχουμε να ζήσουμε πολλά ακόμη. Τώρα φτάνουμε. Περάσαμε τα δύσκολα. Περπατήσαμε, κολυμπήσαμε, τρέξαμε. Τώρα φτάνουμε μαμά.

Χθες σε ρώτησα πότε φτάνουμε. «Σε λίγο», μου ψιθύριζες και μου χάιδευες το κεφάλι. Το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα.

«Ξύπνα μαμά, σε λίγο φτάνουμε, το υπόσχομαι, μ’ ακούς;»

Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να μας δεις να μεγαλώνουμε.

Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να περιμένεις τον μπαμπά.

Άνοιξε τα μάτια σου, έρχεται η γαλήνη.

Ξύπνα μαμά και πες μου πως έκλεισες τα μάτια για πλάκα.

Δεν είναι αστείο, μα θα σε συγχωρήσω και θα γελάσω.

Ξύπνα μαμά,

δεν είναι όμορφοι οι άνθρωποι με τα μάτια κλειστά.

Δημιουργούνε φόβο στους γύρω μη δεν τα ξανανοίξουν.

Φοβάμαι μαμά, ξύπνα.

Το κείμενο είναι της Σπυριδούλας Γεωργοκίτσου

την πόρτα ανοίγω το βράδυ

ας ανοίξουμε τις πόρτες μας και τις καρδιές μας στους κατατρεγμένους αυτού του άδικου κόσμου

 

Μετανάστευση. Μετανάστευση σημαίνει αέναη κίνηση ανθρώπων και ιδεών  σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, για πολιτικούς, οικονομικούς, περιβαλλοντικούς και άλλους λόγους. Τη βιώσαμε και εξακολουθούμε να τη βιώνουμε, με όλες τις εντάσεις και τα συναισθήματα που αυτή προκαλεί. Είναι μέρος της κουλτούρας μας, της μνήμης μας, της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Με δυο λόγια αφορά το παρελθόν μας , το παρόν μας κι από ότι φαίνεται και το μέλλον μας.

Αποδημία, χωρισμός, διασπορά, διασκορπισμός εδώ και εκεί, ότι διασπείρεται, διαλύεται.  Εκπατρισμός, μισεμός, ξενιτεμός και ξενιτεμένος. Λέξεις που περιγράφουν την ξενιτιά, που κουβαλούν στους φθόγγους και στις συλλαβές τους φορτίο πόνου, νόστου, ανάγκης, αναζήτησης και ελπίδας, ελπίδας για καλύτερη ζωή.

(απόσπασμα από τα κείμενα της θεατρικής παράστασης που είχαμε ανεβάσει με τους μαθητές μου για την μετανάστευση, πριν από δύο χρόνια)

 

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,

        τη λάμπα κρατώ ψηλά,

να δούνε της γης οι θλιμμένοι,

να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

 

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,

σταμνί για να πιει ο καημός

 κι ανάμεσά μας θα στέκει

 ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

 

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,

σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός

 κι εκεί καθώς θα μιλάμε

 θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

 

Τάσος Λειβαδίτης - Μίκης Θεοδωράκης

 

( An Old Woman Cooking Eggs - Diego Velazquez, 1618 )

 

 

 

 



 

ευτυχισμένη που επέστρεψα στο σχολείο μου! 

 

 

 

Η προσευχή της δασκάλας

***της Gabriela Mistral

 

...Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,

για να μπορέσω ν' αγαπήσω

και να υπερασπίσω όπως αυτές,

αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου...

 ...Δώσε μου απλότητα και βάθος

 λύτρωσέ με απ' το να είμαι

 περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια

 πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,

μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,

τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία

 κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.

Να μαλώνω με πόνο,

να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα

 το χτισμένο με τούβλα σχολείο μου.

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου

 η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του

 και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή

 από τις κολώνες και το χρυσάφι

 των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου

 από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,

ότι το να διδάσκεις

 και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη

 είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου*

 στην καυτή πλευρά του έρωτα.

 

 Η Gabriela Mistral είναι χιλιανή ποιήτρια που βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 1946.

*Η λόγχη – που χρησιμοποιήθηκε από το ρωμαίο εκατόνταρχο Λογγίνο για να τρυπήσει τη δεξιά πλευρά του Χριστού στο σταυρό 

 

 

 

Μπ. Μπρεχτ

Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη

Σαν ανοίγουν τα σχολεία

Κάθε χρόνο το Σεπτέμβρη σαν ανοίγουν τα σχολεία,

Στις συνοικίες οι γυναίκες μπαίνουν στα χαρτοπωλεία.

Και αγοράζουν σχολικά βιβλία και τετράδια για τα παιδιά τους.

Απελπισμένες ψάχνουν στα τριμμένα τσαντάκια τους

 και την τελευταία δεκάρα,

όλο παράπονο

 που η γνώση είναι τόσο ακριβή.

Κι όμως μήτε που υποπτεύονται

 Πόσο κακή είναι η γνώση

 Που προορίζεται για τα παιδιά τους

 

 (Μπέρτολτ Μπρεχτ «76 ΠΟΙΗΜΑΤΑ», μετάφραση Πέτρου Μάρκαρη, εκδόσεις «Θεμέλιο»)



 

Στον Αϊλάν

 



 

Πού να σε κρύψω γιόκα μου

 να μη σε φτάνουν οι κακοί

 

 σε ποιο νησί του ωκεανού

 σε πια κορφή ερημική.

 

Δε θα σε μάθω να μιλάς

 και τ’ άδικο φωνάξεις

ξέρω πως θα χεις την καρδιά

 τόσο καλή τόσο γλυκή

 που μες τα βρόχια της οργής

 ταχειά, ταχειά θε να σπαράξεις.

 

Συ θα `χεις μάτια γαλανά

 θα `χεις κορμάκι τρυφερό

 θα σε φυλάω από ματιά κακή

και από κακό καιρό

 

 Από το πρώτο ξάφνιασμα

της ξυπνημένης νιότης

 δεν είσαι συ για μάχητες

δεν είσαι συ για το σταυρό

 εσύ νοικοκερόπουλο

 όχι σκλάβος, όχι σκλάβος ή προδότης

 

 Κι αν κάποτε τα φρένα σου

το δίκιο φως της αστραπής

 κι αν η αλήθεια σου ζητήσουνε

παιδάκι μου να μην τα πεις

 

 Θεριά οι ανθρώποι δεν μπορούν

 το φως να το σηκώσουν

 δεν είναι η αλήθεια πιο χρυσή

 απ’ την αλήθεια της σιωπής

 χίλιες φορές να γεννηθείς

τόσες, τόσες θα σε σταυρώσουν

  

                                                                            Κώστας Βάρναλης

 



 

Το αρχαιότερο βιβλίο του κόσμου που τυπώθηκε σε έγχρωμη μορφή

 

Το «Shi zhu zhai shu hua pu» («Το εγχειρίδιο της Καλλιγραφίας και της Ζωγραφικής»),  17oς  αιώνας, είναι το αρχαιότερο βιβλίο του κόσμου που τυπώθηκε σε έγχρωμη μορφή. Πρόκειται για ένα βιβλίο τόσο παλιό και εύθραυστο, που απαγορευόταν μέχρι και το άνοιγμά του καθώς υπήρχε κίνδυνος να διαλυθεί μόνο και μόνο από το άγγιγμα.

Πλέον όμως, το σπάνιο αυτό εγχειρίδιο είναι διαθέσιμο σε οποιονδήποτε θέλει να ανακαλύψει τους θησαυρούς που κρύβουν οι σελίδες του, χάρη στην τεχνολογία.

Η βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ κατάφερε να ψηφιοποιήσει το βιβλίο και να το προσθέσει στην Ψηφιακή της Βιβλιοθήκη, στο τμήμα της Κινέζικης συλλογής που διατηρεί.

«Είναι σημαντικό καθώς είναι τόσο το πρώτο όσο και το πιο όμορφο παράδειγμα έγχρωμης εκτύπωσης οπουδήποτε στον κόσμο» είπε ο επικεφαλής του κινέζικου τμήματος της Βιβλιοθήκης του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, Charles Aylmer στο Hyperallergic.com. «Ο καθένας θα ξεχωρίσει το δικό του αγαπημένο (σημείο από το βιβλίο) αλλά οι περισσότεροι προτιμούν τα πουλιά, καθώς απεικονίζονται με ιδιαίτερη οικονομία στις γραμμές και αληθινή κατανόηση της φύσης του θέματος».

Οι σελίδες που πέρασαν από ψηφιοποίηση περιλαμβάνουν οκτώ θεματικές κατηγορίες που έχουν φιλοτεχνηθεί από 50 διαφορετικούς καλλιτέχνες και καλλιγράφους, οι οποίες απαρτίζονται από πουλιά, δαμάσκηνα, ορχιδέες, μπαμπού, φρούτα, πέτρες, σχέδια από μελάνι και διάφορες όμορφες απεικονίσεις, καθένα από τα οποία συνοδεύεται από ένα κείμενο ή ποίημα.

Το εγχειρίδιο δημιουργήθηκε το 1633 από το Ten Bamboo Studio στην Ναντσίνγκ, την πρωτεύουσα της επαρχίας Γιανγκσού της Κίνας, η οποία θεωρείται μέχρι σήμερα μια πόλη με εξέχουσα θέση στην κινέζικη ιστορία και τον πολιτισμό. Πρόκειται για το αρχαιότερο, γνωστό στην επιστημονική κοινότητα, βιβλίο με πολύχρωμες ξυλογραφίες, στο οποίο κάθε εικόνα περιλαμβάνει πολλές στρώσεις εκτύπωσης με διαφορετικά χρωματιστά μελάνια -κάτι που δίνει στο τελικό αποτέλεσμα την εντύπωση πως έχει ζωγραφιστεί στο χέρι. Εκτυπώθηκε πολλές φορές, η εκδοχή του Κέιμπριτζ όμως είναι μία από τις σπάνιες ολοκληρωμένες εκτυπώσεις μιας εκ των πρώιμων εκδόσεών του, με το χαρακτηριστικό δέσιμο σε τεχνική «πεταλούδας».

πηγή:

http://cudl.lib.cam.ac.uk/view/PR-FH-00910-00083-00098/135

 

388 μαγευτικές σελίδες

απολαύστε τες!

 

 

 

 

 



 

Τα πονεμένα μάτια του Άχμεντ Νταουάμπσεχ

Έγκλημα και τιμωρία;

 

H  εικόνα του μικρού  Άχμεντ με στοιχειώνει…. Χθες άνοιξε για πρώτη φορά τα μάτια του, δειλά, φοβισμένα, πονεμένα, απορημένα….. Τι μελαγχολία και πόνο μπορούν να εκπέμψουν δυο παιδικά μάτια; Αυτά τα μαύρα μάτια με τις πελώριες βλεφαρίδες και την απέραντη θλίψη κουβαλούν μέσα τους όλο τον πόνο, την οργή, το πείσμα και τον αγώνα του Παλαιστινιακού λαού, για ελευθερία. Τα μάτια του Άχμεντ είναι τα μάτια της Παλαιστίνης ολάκερης! Θέτουν και ξαναθέτουν αμείλικτα ερωτήματα. Γιατί; Μέχρι πότε; Θα τιμωρηθούν οι ένοχοι; Θα ζήσουμε και μεις σαν άνθρωποι; Θα μπορούν να παίζουν ξέγνοιαστα τα παιδιά στον τόπο μου;  Θα ελευθερωθεί η Παλαιστίνη;

Κι εμείς τι κάνουμε;  Αντί ως οφείλαμε, συμβολικά αλλά και ουσιαστικά να αναγνωρίσουμε το Παλαιστινιακό κράτος, υπογράψαμε με το Ισραήλ στρατιωτικό σύμφωνο που προσφέρει νόμιμη άμυνα και στα 2 στρατεύματα των αντίστοιχων χωρών, με εκπαίδευση του ενός στη χώρα του άλλου. Το Ισραήλ δεν έχει υπογράψει ποτέ στο παρελθόν ανάλογη συμφωνία με άλλη χώρα εκτός των ΗΠΑ. Κι αυτό λοιπόν ανήκει στις πρωτιές μας! Κι ας μιλάει ο Έλληνας ΥΠΕΞ για μακρόχρονη φιλία με τους Παλαιστίνιους.  O tempora o mores!

Ο λόγος ανήκει σε μας. Να ξαναπιάσουμε το νήμα της φιλίας και της αλληλεγγύης μας προς τον Παλαιστινιακό λαό, να πούμε και πάλι ένα μεγάλο ΟΧΙ σε όλα αυτά που μας μαυρίζουν τη ζωή.

Το βλέμμα του μικρού  Άχμεντ θα μας πολιορκεί και θα μας θυμίζει πως το άδικο από όπου κι αν προέρχεται πρέπει να καταπολεμάται! Αυτό είναι υποχρέωση όλων των σκεπτόμενων και προοδευτικών ανθρώπων αυτού του άδικου κόσμου. Αλλιώς το μαύρο δεν θα ‘χει τέλος.

*** Ο Άχμεντ, για όσους δεν γνωρίζουν είναι ο μικρός από την Ντούμα της Νάμπλους, στην Παλαιστίνη, που το σπίτι του έγινε στόχος εμπρηστικής επίθεσης  Ισραηλινών εποίκων κατά την οποία κάηκε ζωντανός ο μικρός του αδερφός   Άλι Νταουάμπσεχ, 18 μηνών και χθες υπέκυψε στα τραύματά του και ο πατέρας του Σαάντ  Νταουάμπσεχ, 32 ετών. Ο Άχμεντ, 4 ετών και η μητέρα του Ρίχαμ Νταουάμπσεχ, 26 ετών, χαροπαλεύουν.