Στην αγαπημένη φίλη της νιότης μου που έχασα ξαφνικά......

 

 

Mα ήταν αγέρας κι έφυγε κορυδαλλός κι εχάθη

 Ήταν του Mάη το πρόσωπο του φεγγαριού η ασπράδα

 Ένα περπάτημα ελαφρύ σα σκίρτημα του κάμπου

 Ένα φιλί της θάλασσας της αφροστολισμένης.....

Νίκος Γκάτσος,  Aμοργός



 

 Όποιος στερεί από ένα παιδί τη χαρά της ζωής, τότε αυτός, όποιος και να είναι, είναι υπόλογος απέναντι σε όλη την ανθρωπότητα

 

θεατρική παράσταση στο σχολείο μας

 

 



Η παράσταση μας εντάσσεται στο πλαίσιο του πολιτιστικού μας προγράμματος με τίτλο δανεισμένο από τα λόγια του Bertolt Brecht: «ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο», ένα παιδαγωγικό – πολιτιστικό πρόγραμμα για τον πόλεμο και την προσφυγιά.

 

Επιδίωξή μας είναι να κατανοήσουν οι μαθητές μας ότι οι διαφορές εμπλουτίζουν και διευρύνουν τη ζωή και ότι υπάρχει ανάγκη για αμοιβαίο σεβασµό και ανοχή. Να αναπτύξουν την ενσυναίσθηση για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι άνθρωποι που ...αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Να μάθουν, να νιώσουν, να συγκινηθούν, να ξεφοβηθούν.

 

Η παράστασή αυτή αποτελεί για μας μια διπλή πρόκληση. Αφενός να ανιχνεύσουν τα παιδιά μια λογοτεχνία (Α. Παπαδιαμάντης) ιδιαίτερα απαιτητική, γλωσσικά αλλά και εννοιολογικά, μια λογοτεχνία της ψυχής και να προσπαθήσουν, στον λίγο χρόνο που διαθέταμε είναι αλήθεια, να την δραματοποιήσουν. Αφετέρου να γνωρίσουν έναν τεράστιο Άραβα – Παλαιστίνιο ποιητή, τον Μαχμούντ Νταρουίς και να έρθουν έτσι σε επαφή με έναν άλλο πολιτισμό, άγνωστο για τους πολλούς στη χώρα μας. Αν θα τα καταφέρουμε θα δείξει ο χρόνος. Εμείς πάντως το προσπαθούμε!

 

Tζένη Σιούτη





Νίκος Ξυλούρης - Όσο βαρούν τα σίδερα

Στη μνήμη του Γιώργη Ξυλούρη,

γιου του Νίκου Ξυλούρη

που χάθηκε τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα



"Θέλω στον τάφο μου χαρά

 και δυνατό λυράρη

 να νιώσει ο χάρος ένοχος

 που ήρθε να με πάρει"!

 

42η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

 

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι!

*Καζαντζάκης: «Ασκητική»

 

 

Κάποτε πίστευα πως θ’ αλλάξω τον κόσμο… Αυτό δεν έγινε. .  Ίσως το καταφέρετε εσείς. Όμως ο  κόσμος άλλαξε εμένα. Με άλλαξε πολύ. Μου έμαθε να βρίσκω τις αλυσίδες μέσα μου, και όσο μπορώ να τις σπάω,  να ροκανίζω με υπομονή τις έξω μου αλυσίδες,  να μη με ακινητοποιούν, ώστε να θυμάμαι πως σκλάβος είναι εκείνος που ζει μέσα στην αυτόβουλη αιχμαλωσία του φόβου του. Να επιμένω, να θυμάμαι και να γρηγορώ. Μου έμαθε πως κάθε φορά που κράτησα το στόμα μου κλειστό, ενώ έπρεπε να μιλήσω, το κάψιμο στο λαιμό μου ήταν χειρότερο από όλες τις φορές που έκλεινε, επειδή ούρλιαζα συνθήματα στις διαδηλώσεις.   

 

Δεν έχω τις λύσεις, μεγάλωσα πια, με πήραν τα χρόνια, έχω μόνο σκέψεις, κάτι όνειρα σαν τσαλακωμένα χαρτάκια που πλύθηκαν στις τσέπες του παντελονιού,  έχω όμως μια καρδιά που συνεχίζει να συγκινείται όποτε βλέπω ανθρώπους να ζουν και να πεθαίνουν για το όραμά τους. Κουβαλάω  μια  σιγουριά για τη νέα γενιά κι έναν έρωτα για μια άλλη κοινωνία,  σαν εικόνισμα, σαν πολύτιμο αντικείμενο που πρέπει να σωθεί από βουλιμικά χέρια.

*απόσπασμα από τα κείμενα της παράστασης



 

28η Οκτωβρίου

 

το αντιφασιστικό ΟΧΙ του λαού μας

 

πρώτη εκδήλωση στο σχολείο για φέτος

 

 



Shaping Humanity: How Science, Art, and Imagination Help Us Understand O...

                   

Η πορεία του ανθρώπου μέσα σε 90 δευτερόλεπτα. Το εντυπωσιακό βίντεο της εξέλιξης από τον πίθηκο στον άνθρωπο

 

        

Ο καλλιτέχνης παλαιοντολογίας John Gurche έχει ξοδέψει πολλά χρόνια μελετώντας τα οστά των προγόνων του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι την πιο ακριβή εικόνα της ανθρώπινης εξέλιξης.

Εκατομμύρια χρόνια συμπιέζονται σε 90 δευτερόλεπτα, παρουσιάζοντας το πώς το ανθρώπινο πρόσωπο με μορφή πιθήκου στο πρώτο καρέ, καταλήγει στο πρόσωπο του ίδιου του καλλιτέχνη στο τελευταίο.

ΠΗΓΗ: news247.gr