Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΤ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ

 

Συμπολίτες και συμπολίτισσες,

δώδεκα χρόνια μετά τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις των κατοίκων της Ηλιούπολης και της Αργυρούπολης οι οποίες κατάφεραν να σταματήσουν την κατασκευή του Κέντρου Υπερυψηλής Τάσης (400/150 KW), η ΔΕΗ επανέρχεται καταθέτοντας νέα Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για ένα έργο το οποίο έχει ήδη κριθεί με τελεσίδικες δικαστικές αποφάσεις ως ανθρωποκτόνο και περιβαλλοντοκτόνο.

•      Με την απόφαση 1672/2005 της ολομέλειας του ΣτΕ ακυρώθηκε η ΚΥΑ 88547/2002 με την οποία χωροθετήθηκε το ΚΥΤ.

•      Με την από 24.10.2008 Έκθεση της Διεύθυνσης Αυτοψίας της Νομαρχίας Αθηνών οι εγκαταστάσεις του ΚΥΤ χαρακτηρίστηκαν αυθαίρετες και κατεδαφιστέες.

•      Με την απόφαση 67/2012 της Επιτροπής Συμμόρφωσης του ΣτΕ επιβλήθηκε πρόστιμο στο Υπουργείο Περιβάλλοντος-Ενέργειας και κλιματικής Αλλαγής (ΥΠΕΚΑ) για μη συμμόρφωση με την απόφαση του ΣτΕ για απομάκρυνση των εγκαταστάσεων.

•      Με την απόφαση 5560/2013 του Εφετείου Αθηνών η ΔΕΗ υποχρεώθηκε να αποζημιώσει δεκάδες οικογένειες της περιοχής για τη ζημιά που έχει προκαλέσει στο φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον.

    

Παρόλα αυτά, οι παράνομες και αυθαίρετες εγκαταστάσεις του ΚΥΤ των 150/20 KW, οι οποίες ολοκληρώθηκαν το 2003 με την επέμβαση των ΜΑΤ και την άγρια καταστολή που ακολούθησε με απειλές, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις και διώξεις των κατοίκων που αντιστέκονταν, εξακολουθούν να μολύνουν το περιβάλλον και την υγεία μας. 

Οι πρόσφατες δε αποφάσεις των μνημονιακών κυβερνήσεων για ιδιωτικοποίηση του Δικτύου Μεταφοράς Ηλεκτρικού Ρεύματος της ΔΕΗ και οι αυξημένες ανάγκες κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος που θα προκύψουν από το ξεπούλημα του πρώην αεροδρομίου του Ελληνικού  και τη μετατροπή του σε μια τερατούπολη πολυτελούς κατοικίας, τζόγου και διασκέδασης, έρχονται να επιδεινώσουν ακόμα περισσότερο την κατάσταση δημιουργώντας ένα εκρηκτικό κλίμα στην περιοχή μας και βάζοντάς μας εμπρός στο δίλημμα

 

εμείς ή αυτοί.

 

Γι' αυτό, καλούμε κάθε πολίτη, συλλογικότητα ή φορέα καθώς και τις Δημοτικές Αρχές της περιοχής να απαιτήσουμε μαζικά και δυναμικά

•      να απομακρυνθούν άμεσα οι ανθρωποκτόνες και περιβαλλοντοκτόνες εγκαταστάσεις του ΚΥΤ των 150/20 KW

•      να μην κατασκευαστεί ΚΥΤ 400/150 KW

•      να επαναδιατυπωθεί ο δημόσιος - δασικός χαρακτήρας του χώρου και

•      να επιστραφεί το σύνολο της έκτασης στο δημόσιο.

Όλοι την Κυριακή 30 Μαρτίου, στις 11 το πρωί, στην είσοδο του ΚΥΤ

 

Θα γίνουν παρεμβάσεις και θα ακολουθήσει συναυλία

 

ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΥΤ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

αυτοί παιδί μου δεν...

 

 

Αυτοί παιδί μου δεν νοιάζονται για σένα! Αυτοί και σένα και μένα μας βλέπουν μόνο σαν αριθμούς σε στατιστικές. Είναι σαν να μην υπάρχουμε! Τί ξέρουν αυτοί για το πώς ζούμε, για τις αγωνίες μας, για τις έγνοιες μας, για τα προβλήματά μας;

Αυτοί  οι ίδιοι δεν είναι που φέσωσαν τη χώρα,  που κατάκλεψαν το δημόσιο κορβανά; Αυτοί που  τρώγανε με χρυσά κουτάλια πετώντας σκόπιμα τα αποφάγια τους κάτω από το τραπέζι, ψίχουλα για τους πληβείους, για να τους κάνουνε να νοιώθουν συνένοχοι!  Και υπήρξαν σαφώς αρκετοί που στριμώχτηκαν κάτω από το τραπέζι για τα αποφάγια κι αυτοί χαμογελούσαν σαρδόνια, γιατί τους είχαν βάλει στο παιχνίδι, φθείροντας έτσι  τη συνείδησή τους! Μαζί τα φάγαμε! Φαυλοκρατία, αμοραλισμός, ατομικισμός! Αυτό ήταν το μότο τους!

Αυτοί λοιπόν σήμερα παρουσιάζονται ως οι εγγυητές της εξόδου από την κρίση! Ναι, αυτοί και μόνο αυτοί μπορούν και θέλουν να σε σώσουν, να μας σώσουν για άλλη μια φορά! Ποιους κοροϊδεύουν!  

Αυτοί παιδί μου δεν ξέρουν τί θα πει φτώχεια, δεν έχουν κάνει ποτέ φτωχοί. Πού να καταλάβουν πώς είναι να μη κλείνει μάτι όλη νύχτα ο πατέρας σου γιατί την επομένη δεν έχει να πληρώσει τη δόση του δανείου ή το νοίκι ! Πώς νιώθει όταν χάνει τη δουλειά του και μένει μετέωρος, πώς νιώθει όταν βλέπει πως πλησιάζει η ώρα της απόλυσής του και δεν μπορεί να κάνει τίποτα! Πώς μετρά η μάνα σου τα φραγκοδίφραγκα  για το σούπερ μάρκετ, για το γάλα ή το ψωμί της οικογένειας  ή  για να βάλει βενζίνη! Σκασίλα τους αν δεν έχει μία για το γιατρό ή για τα φάρμακα ο άρρωστος συγγενής σου, αν κρυώνει, αν πεινά ο κολλητός σου. Σκασίλα τους αν δε βρίσκεις δουλειά, αν σε χαρτζιλικώνει ακόμα ο μπαμπάς ή ακόμα χειρότερα ο παππούς, αν δε μπορείς να χαρείς τα νιάτα σου, αν μένεις ακόμα με τους δικούς σου κοτζάμ άντρας ή κοπέλα, αν απελπίζεσαι, αν ξενιτεύεσαι. Τα δικά τους παιδιά έχουν και παρόν και μέλλον. Εσένα θα σκεφτούν τώρα;

 Περπατάς στο δρόμο και είσαι σαν χαμένος, ούτε ευρώ στην τσέπη, έστω για ένα καφέ με τα φιλαράκια σου, ούτε διάθεση να μιλήσεις, να χαρείς έστω τη σημερινή λιακάδα, εκεί σε κατάντησαν! Πώς, με τί καρδιά  να το συναισθανθούν αυτό που νιώθεις; Δεν ξέρουν να κατανοούν αυτοί  παιδί μου. Χαμένη-ος στις σκέψεις σου και στις ανασφάλειές σου βλέπεις τη ζωή να περνάει δίπλα σου και δεν μπορείς ούτε να την ακουμπήσεις! “Ε, καλημέρα ζωή, πες μου ένα γεια, είμαι κι εγώ εδώ, είμαι κι εγώ παιδί σου”!  Αυτοί  παιδί μου δεν  καταλαβαίνουν από τέτοια, γιατί δεν ένιωσαν ποτέ τους έτσι, γιατί στον δικό τους  “κόσμο” δεν ξέρουν τι θα πει ζόρι.

Παντού, στο σπίτι, στο σχολειό, στη γειτονιά βλέπεις ανθρώπους να παλεύουν να τα βγάλουν πέρα, μέρα τη μέρα, μήνα το μήνα, για μακροπρόθεσμα σχέδια ούτε λόγος. Κι εσύ που είσαι νέος και βράζει το αίμα σου, που από τη φύση σου είσαι πιο βιαστικός, που θέλεις να ονειρευτείς,  να σχεδιάσεις το μέλλον σου; Δεν σου το επιτρέπουν οι συνθήκες! Σχεδιάζουν για σένα ένα μέλλον ζοφερό, δε σε θέλουν σπουδαγμένο, να σε στριμώξουν θέλουν σε  σχολεία δεύτερης  κατηγορίας,  σε άμισθη μαθητεία, ημιμαθή και εύκολο θύμα στο σκλαβοπάζαρο της αγοράς που θεοποιούν, αλλά και υπηρετούν.  Άβουλο και αδύναμο σε θέλουν και πάνω απ’ όλα σιωπηλό, ακόμα καλύτερα αδιάφορο, κοινωνικά νεκρό.  Γιατί παιδί μου η  αδιαφορία είναι  δειλία, δεν είναι ζωή.  Μην απογοητεύεσαι, μην αδιαφορείς, μη κλαψουρίσεις ποτέ, μα ποτέ στη ζωή σου. Μην αποδεχτείς το ρόλο του άβουλου, αθώου θύματος, δεν σου ταιριάζει!  Θύμωσε για την αδικία, αλλά μην απαιτείς από αυτούς  να σε καταλάβουν! Είπαμε δεν καταλαβαίνουν παιδί μου αυτοί! Αυτοί είναι ταγμένοι αλλού, δεν θα σ’ ακούσουν!

Ήρθε όμως η ώρα να την “ακούσουν” ! Γύρνα τους την πλάτη αμετάκλητα και χαμογέλα, γιατί αυτό ταιριάζει στα χρόνια σου και στην αξιοπρέπειά σου. Μη τους φοβηθείς!  Χαμογέλα, αμφισβήτησε, κρίνε και διεκδίκησε παρέα με τους δικούς σου τους ανθρώπους. Γιατί για τη δική σου ζωή πρόκειται! Γιατί όπως λέει κι ο ποιητής  (Μ. Γκανάς,  Άψινθος):

Αυτοί παιδί μου δεν

δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους

όλο δεν και δεν και δέν-τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους

δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο

γυναίκα άσχημη και στερημένη

αυτοί παιδί μου δεν

δεν δίνουν τ' Αγγέλου τους νερό

δεν άκουσαν ποτέ

ανάκουστο κιλαϊδισμό και λιποθυμισμένο

δεν έπιασαν με τα ρουθούνια τους

το άοσμο άνθος του θανάτου

δεν είδαν -κατάργησαν τα μάτια τους-

μια πιπεριά να γίνεται λιμπελούλα

αυτοί παιδί μου δεν

δεν ξέρουν δεν αγαπούν

ξέρουνε μόνο ν' απαιτούν

περισσότερα περισσότερα περισσότερα περί...

που έτσι γράφεται το μέλλον μας.

 

Τζένη Σιούτη

η χριστουγεννιάτικη θεατρική μας παράσταση με τίτλο "χρόνια πολλά δάσκαλε"

 

 

 

http://www.youtube.com/watch?v=l-cJ4fcYoJY

μέρος πρώτο

 

τα υπόλοιπα μέρη μπορεί κανείς να τα δει στο αρχείο (δραστηριότητες) του blog

 

γιατί τα σκουπίδια μας και η διαχείρισή τους πρέπει να μας απασχολήσει όλους!

 

Η Πρωτοβουλία συνεννόησης για τη διαχείριση των απορριμμάτων (ΠΡΩΣΥΝΑΤ)

http://prosynat.blogspot.gr

 καλεί σε πανελλαδική συνάντηση συλλογικοτήτων και πολιτών για τη διαχείριση των απορριμμάτων το διήμερο 22 και 23 Φλεβάρη 2014

 

 

στο ελεύθερο - αυτοδιαχειριζόμενο

ΘΕΑΤΡΟ ΕΜΠΡΟΣ

(Ρήγα Παλαμήδου 2, Ψυρρή)

 

Πάνω στο βουνό μας - δίπλα στο σχολείο μας!

 

 

 

Να συνδέσουμε ξανά το νήμα των αγώνων

ενάντια στο Κ.Υ.Τ

Αγαπητοί Συμπολίτες,

όπως είναι γνωστό, από το 2003 έχει κατασκευαστεί αυθαίρετα και λειτουργεί χωρίς νόμιμη αδειοδότηση, Κέντρο Υψηλής Τάσης (ΚΥΤ)  150/20 ΚV της ΔΕΗ στον Υμηττό, στα όρια των δήμων Ηλιούπολης-Αργυρούπολης, δίπλα σε σχολεία, αθλητικούς χώρους και κατοικίες. Το Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), τόσο με παλαιότερη απόφασή του (1998), όσο και με νεώτερες αποφάσεις του (2005), έχει κρίνει ότι οι σχετικές εγκαταστάσεις της ΔΕΗ είναι ασυμβίβαστες «με την προστασία της οικολογικής ισορροπίας του βουνού»… «με συνέπεια την κατά παράβαση των διατάξεων του άρθρου 24 του Συντάγματος υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την επιδείνωση της κατάστασης αυτού».

 

Παρά τις αποφάσεις του ΣτΕ, το ΚΥΤ εξακολουθεί μέχρι σήμερα να λειτουργεί παράνομα. Αυτό είχε σαν συνέπεια, να γίνει δεκτή η αίτηση κατοίκων της περιοχής προς την Επιτροπή Συμμόρφωσης των αποφάσεων του ΣτΕ και να επιβληθεί στο Υπουργείο ΠΕΚΑ χρηματική κύρωση συνολικού ποσού 15.000 ευρώ, την οποία πρέπει να καταβάλλει στους προσφεύγοντες κατοίκους της περιοχής (απόφαση 67/2012).

 

Ακόμη, με απόφαση του το Εφετείο Αθηνών (5560/2013), δέχτηκε την έφεση 69 κατοίκων της περιοχής Ηλιούπολης - Αργυρούπολης και επεδίκασε στην ΔΕΗ το ποσόν των 10.000 ευρώ - προσαυξημένο με τους νόμιμους τόκους - ανά προσφεύγοντα κάτοικο, που αφορά χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης από την παράνομα συνεχιζόμενη λειτουργία του ΚΥΤ της ΔΕΗ στον Υμηττό.

 

Επισημαίνεται ότι, παρ’ όλες τις εις βάρος της αποφάσεις, η ΔΕΗ  όχι μόνο δεν έχει συμμορφωθεί με τις αποφάσεις του ΣτΕ, όχι μόνο διατηρεί τις παράνομες και αυθαίρετες εγκαταστάσεις της στον Υμηττό, αλλά στο υπό  έγκριση στην Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) Σχέδιο Δεκαετούς Προγράμματος Ανάπτυξης (ΔΠΑ) του Ελληνικού Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας για την περίοδο 2014-2023, περιγράφεται ένας αναβαθμισμένος ρόλος για το ΚΥΤ Αργυρούπολης. Αυτό σημαίνει ότι θεωρείται αναγκαία η κατασκευή ενός ακόμη μεγαλύτερου ΚΥΤ 400/150 ΚV.

 

Αγαπητοί συμπολίτες,

 νωπές είναι ακόμη οι μνήμες μας από τους αγώνες που αναπτύχθηκαν τη διετία 2002-2004 από τους κατοίκους και τους συλλογικούς φορείς της περιοχής, συσπειρωμένους γύρω από την «Διαδημοτική Επιτροπή Αγώνα Ηλιούπολης-Αργυρούπολης», ενάντια στις εγκαταστάσεις της ΔΕΗ στον Υμηττό. Οι αγώνες αυτοί κορυφώθηκαν με την εισβολή τον Μάϊο του 2003 δεκάδων διμοιριών Μ.Α.Τ στην περιοχή ενώ η βίαιη καταστολή που ακολούθησε, είχε ως αποτέλεσμα την αναστολή των μαζικών κινητοποιήσεων. Ωστόσο, ο αγώνας αυτός είχε ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα, την αποτροπή της κατασκευής της πλευράς  των 400/150 ΚV του ΚΥΤ το οποίο μέχρι τότε εμφανίζονταν ως εντελώς αναγκαίο για τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα.

 

Σήμερα, επανεμφανίζονται τα σχέδια για την κατασκευή ΚΥΤ 400/150 ΚV, εν όψει της δημιουργίας ενός τερατώδους πολεοδομικού συγκροτήματος στον χώρο του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού και της παραλίας του Αγίου Κοσμά. Για την προώθηση των σχεδίων αυτών, οι κυβερνώντες, φρόντισαν για λογαριασμό των «επενδυτών», να περάσουν στο τροποποιημένο Προεδρικό Διάταγμα για την προστασία του Υμηττού (ΦΕΚ 187 Δ’ /2011) μια διάταξη ώστε να επιτρέπονται χρήσεις σχετικές με εγκαταστάσεις ενέργειας. Την διάταξη αυτή προσέβαλαν στο ΣτΕ ο Δήμος Ελληνικού-Αργυρούπολης και 20 κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, και αναμένεται η απόφαση του ΣτΕ. Παρόλα αυτά, όπως πληροφορηθήκαμε, η ΔΕΗ προωθεί προς το ΥΠΕΚΑ την  έγκριση Περιβαλλοντικών Όρων νομιμοποίησης των υφιστάμενων και αυθαίρετων εγκαταστάσεων του υφιστάμενου ΚΥΤ 150/20 ΚV, καθώς και της λειτουργίας νέου Κέντρου Υπερυψηλής Τάσης 400/150 ΚV στον ίδιο χώρο, το οποίο εμφανίζει ως «υπογειοποιημένο» και  λιγότερο επικίνδυνο.

 

Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν μπορούμε πλέον να παραμένουμε αδρανείς.

 

Η κατασκευή ενός νέου τερατώδους ΚΥΤ δίπλα στα σχολεία, τους αθλητικούς χώρους και τα σπίτια των κατοίκων της περιοχής, αποτελεί ένα νέο θανάσιμο κίνδυνο, που γίνεται περισσότερο κατανοητός όταν διαβάσει κανείς την απόφαση   του Εφετείου Αθηνών (5560/2013), η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «…η κατασκευή του έργου(ΚΥΤ) έχει θέσει σε κίνδυνο και θα θέσει και στο μέλλον την υγεία των εναγόντων (κατοίκων), λόγω της εκπομπής ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας στην κατοικημένη περιοχή».

 

Ακόμη, η  πρόσφατη απόφαση της κυβερνησης  για την ιδιωτικοποίηση του ΑΔΜΗΕ και των εγκαταστάσεων της ΔΕΗ,  μεταξύ των οποίων και τα Κ.Υ.Τ, δημιουργεί νέες συνθήκες, οι οποίες ανατρέπουν προηγούμενες υποσχέσεις προς τις Δημοτικές αρχές Ηλιούπολης -Αργυρούπολης για την παραχώρηση του περιβάλλοντος χώρου του ΚΥΤ, την δημιουργία «διαδημοτικού βιοκλιματικού πάρκου και βοτανικού κήπου, κλπ»

 

Οι σημερινές δημοτικές αρχές Ηλιούπολης και Ελληνικού-Αργυρούπολης οφείλουν να σεβαστούν τους πολύχρονους αγώνες των κατοίκων της περιοχής, να διεκδικήσουν την μετεγκατάσταση του υφιστάμενου ΚΥΤ 150/20 ΚV και την μη αδειοδότηση ενός νέου ΚΥΤ 400/150 ΚV. Οφείλουν να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν, να κινηθούν δικαστικά κατά της ΔΕΗ και να στηρίξουν τις προσφυγές των κατοίκων κατά της διάταξης του νέου Π.Δ για την προστασία του Υμηττού που επιτρέπει χρήσεις εγκαταστάσεων ενέργειας.  Οφείλουν να κινητοποιηθούν και να αποτρέψουν την ιδιωτικοποίηση της δημόσιας και αναδασωτέας έκτασης των 140 στρεμμάτων που έχει παραχωρηθεί στη ΔΕΗ.

 

Εμείς, για άλλη μια φορά, θα σταθούμε απέναντι σε όλα αυτά τα συμφέροντα που με βάση το κέρδος και τη συσσώρευση απεργάζονται δεινά για το περιβάλλον και την υγεία μας.

 

Για να συζητήσουμε αναλυτικά όλα όσα αναφέρονται παραπάνω

και να οργανώσουμε τις αντιστάσεις μας

καλούμε σε  ενημερωτική συνάντηση-συνέλευση

 την  Τετάρτη 19 Φεβρουαρίου, στις 7 μ.μ.

 στο Μουσείο Εθνικής Αντίστασης

(Μαρίνου Αντύπα και Σοφοκλή Βενιζέλου,

κεντρική πλατεία Ηλιούπολης)

 

 ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΥΤ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ

 

 

Walt Whitman,  “O captain my captain”!

Σκέψεις και συναισθήματα μετά από την προβολή της ταινίας

“ο κύκλος των χαμένων ποιητών” στο σχολείο

Των τριών ιεραρχών σήμερα, σχολική αργία και είπαμε με τους μαθητές μου που συγκροτούν την πολιτιστική ομάδα του σχολείου να δούμε με την ησυχία μας την ταινία   “ο κύκλος των χαμένων ποιητών”, στο σχολείο. Όταν ξεκινούσε η προβολή σκεφτόμουν να κάνουμε ένα διάλειμμα κάποια στιγμή, δύο ώρες και κάτι η ταινία, θα κουραστούν όσο να ’ναι.  Όμως καθώς τους έβλεπα να παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα, δεν ακούστηκε ούτε ένα σούρσιμο, μια αλλαγή στάσης σώματος, τίποτα, αποφάσισα να μην διακόψω την προβολή, να την δουν ολόκληρη μια κι έξω. Όταν πέσανε οι τίτλοι του τέλους κι ανάψανε τα φώτα έμεινα κυριολεκτικά άφωνη. Έβλεπα πολλά ζευγάρια μάτια βουρκωμένα, κάποια παιδιά κλαίγανε βουβά, άλλα πάλι είχανε μια έκφραση απερίγραπτη που σε έκανε ν’ ανατριχιάζεις.

Άρχισε η συζήτηση. Πρώτα μίλησαν κάποια αγόρια τα οποία είχαν έρθει αποφασισμένα να φύγουν κάποια στιγμή, γιατί οι συμμαθητές τους έπαιζαν  μπάλα και ήθελαν να πάνε να δουν τον  αγώνα. Ο λόγος τους χειμαρρώδης, “μπάλα βλέπουμε και παίζουμε κάθε τρεις και λίγο, αυτό όμως που είδαμε δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ”.

Πήραν το  λόγο όλα τα παιδιά, όχι μόνο μια αλλά και δυο και τρεις φορές, πάνω από μιάμιση ώρα συζήτηση για το σχολείο, πως θα το  ήθελαν, για τους δασκάλους τους (καθηγητές όπως μας ονοματίζουν), για τo ρόλο μας στην εκπαίδευση, για την αληθινή γνώση, την αντιαυταρχική διδασκαλία, τη διαφορετικότητα του κάθε μαθητή, τις ξεχωριστές δεξιότητες και τις αρετές του, για τα όνειρά τους, για τη φτώχια της εκπαίδευσης, για τα πιεστικά προγράμματα, για το μέλλον τους που είναι αβέβαιο. Επειδή το πολιτιστικό μας πρόγραμμα αφορά στην εκπαίδευση και στο ρόλο του δημόσιου σχολείου, τους είχα διαβάσει κάποια στιγμή ένα απόσπασμα από την  “αληθινή απολογία του Σωκράτη” του Κ. Βάρναλη, ένα παιδί το θυμήθηκε και  είπε πως είναι αδικία να μη διδάσκονται τέτοια κείμενα στη γλώσσα και στη λογοτεχνία, (σημ. ενώ διδάσκεται άρθρο του Κ. Σημίτη για την ευρωπαϊκή ένωση, που έτσι κι αλλιώς δεν μπορεί να τα αγγίξει συναισθηματικά). Είπαν κι άλλα κι άλλα πολλά, που δεν υπάρχει χώρος αλλά και τρόπος να  παρουσιαστούν μέσα σε πέντε αράδες.

Θα αναρωτιέσαι γιατί στα λέω τώρα όλα αυτά;

Ένιωσα πολύ έντονα την ανάγκη  να τα μοιραστώ μαζί σου, γιατί χρόνια και χρόνια ασχολούμαι  με τα πολιτιστικά και τα περιβαλλοντικά και έχω βιώσει αρκετές φορές παρόμοιες συγκινήσεις, είναι όμως κάποιες στιγμές που είναι ξεχωριστές, έχουν πώς να στο πω ξεχωριστή βαρύτητα. Ζούμε σε δύσκολες εποχές, μνημονιακές, το δημόσιο σχολείο είναι στο κέντρο ενός τυφώνα, συρρικνώνεται, λοιδορείται, ατιμάζεται, συνδέεται … με την αγορά, γίνεται επιχείρηση, επιχείρηση για τους λίγους, τους… εκλεκτούς, οι υπόλοιποι προορίζονται ως πρώτη ύλη για τους εκδορείς του σύγχρονου επιχειρηματικού κατεστημένου, παιδιά λιποθυμούν από την πείνα και οι “δάσκαλοί” τους, είμαστε σε δύσκολη θέση, φτωχοί, συκοφαντημένοι και χαρακτηρισμένοι ως τεμπέληδες από τα  παπαγαλάκια τους, εργασιακά ανασφαλείς, πολλοί από μας  σε διαθεσιμότητα, άλλη διαστρέβλωση κι αυτή της γλώσσας μας, αν τολμήσουμε δε να αντιδράσουμε μας επιστρατεύουν.

Τι πρέπει λοιπόν να κάνουμε; Να σταθούμε άβουλοι περιμένοντας το θαύμα που λέει κι ο ποιητής ή να τιμήσουμε το ρόλο μας και την αποστολή μας στο χώρο που λέγεται εκπαίδευση; Μπορούμε να πούμε ότι θα δουλεύουμε για τόσο όσο μας πληρώνουν; Νομίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία από μας το έχει αποδείξει και το αποδεικνύει κάθε μέρα με την ανιδιοτέλειά της, με την αυτοθυσία της, με την προσφορά της. Το δημόσιο σχολείο αν υφίσταται σήμερα το χρωστά  στην ηρωική προσφορά των εκπαιδευτικών του.

Τότε θα μου πεις γιατί με λιβανίζεις τόση ώρα;

Πιστεύω πως αυτές τις κρίσιμες στιγμές χρειάζεται να επιδείξουμε μεγαλύτερο πάθος και επιμονή, να βάλουμε ψυχή, να κάνουμε πράγματα για τους μαθητές μας, να διδάσκουμε άφοβα, να απαντάμε καθαρά και θαρρετά, να ανοίγουμε ορίζοντες, να γίνουμε γυαλί στο μάτι της εξουσίας, με δυο λόγια να μη τους φοβηθούμε. Οι μαθητές μας, όπως και η κοινωνία,  έχουν ανάγκη από αντισυμβατικούς δασκάλους, που θα λάμπουν, που θα μεταλαμπαδεύουν τη γνώση, που θα διαμορφώνουν περήφανους και ελεύθερους ανθρώπους, που θα δείχνουν με τη στάση τους το δρόμο της αξιοπρέπειας και του αγώνα, του αγώνα για ένα σχολείο ανοιχτό στη  γνώση, ένα σχολείο για τα παιδιά όλου του κόσμου σε μια κοινωνία στα μέτρα του ανθρώπου.

Τελειώνω με τα λόγια μιας μαθήτριάς μου σήμερα: “Θέλω ένα σχολείο που να μπαίνω χωρίς απορίες και να φεύγω γεμάτη ερωτηματικά”.

Καταλαβαίνεις λοιπόν την ανάγκη που με ώθησε να σου εξομολογηθώ απόψε;    

Τζένη Σιούτη

Φαρμακονήσι - τα κατάμαυρα νερά του  ρατσισμού

Εννιά μικρά παιδιά και τρεις μανάδες από Συρία και Αφγανιστάν να πνίγονται μπροστά στα μάτια των ανήμπορων πατεράδων τους και αυτό να συμβαίνει όχι από θαλασσοταραχή, αλλά από την απάνθρωπη στάση του ελληνικού λιμενικού, που “απλά” εφάρμοσε τις εντολές της κυβέρνησης για επαναπροώθηση!  Κοινώς: “να πάτε από κει που ήρθατε”, δηλ. στον αγύριστο. Οι μαρτυρίες των επιζώντων είναι συγκλονιστικές και ανατριχιαστικές. Βρισιές, κλωτσιές και απάθεια μπροστά στο δράμα, μπροστά στον πνιγμό μικρών ανυπεράσπιστων παιδιών  και των μανάδων τους. Και τώρα, αρχίζει το θέατρο του παραλόγου και τα παραμύθια της χαλιμάς. Έχουν το θράσος να βγαίνουν στο αμαρτωλό γυαλί και να μιλούν για εκμετάλλευση του γεγονότος, κατασκευάζουν δηλώσεις επιζώντων, ότι και καλά το λιμενικό, τους φέρθηκε με τον καλύτερο τρόπο κλπ κλπ. Κανείς δεν τους πιστεύει! Αυτοί δεν είναι που καμάρωναν για τις επιχειρήσεις σκούπα με την προκλητική ονομασία “ξένιος Ζεύς” και για την τακτική της επαναπροώθησης; Αυτοί δεν είναι που τόσα χρόνια έκαναν τα στραβά μάτια στη φασιστική δράση της Χρυσής Αυγής; Φτάνει πια η υποκρισία!

Το απάνθρωπο γεγονός στο Φαρμακονήσι πρέπει να μας προβληματίσει και να μας κάνει να γρηγορούμε! Εδώ δεν είναι απλά τα πράγματα! Όταν φτάνεις στο σημείο να αφήνεις μωρά παιδιά να τα καταπίνει το Αιγαίο και μάλιστα ύστερα από δική σου ενέργεια, σημαίνει ότι η ανθρώπινη υπόστασή σου παύει να υφίσταται, έχεις υποστεί φασιστική μετάλλαξη. Το δηλητήριο του φιδιού έχει κατακλύσει το μυαλό σου, είσαι πωρωμένος μέχρι το κόκκαλο. Αλλά και εσύ, που αδιαφορείς για το περιστατικό και λες: “έχω τώρα τα δικά μου προβλήματα να λύσω” και εσύ, είσαι συνένοχος στο έγκλημα. Νομίζω ότι μετά από το τραγικό γεγονός στο Φαρμακονήσι τίποτα δεν είναι ίδιο, έπεσαν και οι τελευταίες μάσκες και αποκαλύφτηκε με τον πιο οδυνηρό τρόπο, για μια ακόμα φορά το αποκρουστικό πρόσωπο του ρατσισμού.  

Κανείς  δεν πρέπει να σιωπήσει, ας μιλήσουμε, αλλιώς, ας καταπιούμε τη γλώσσα μας για πάντα! Ας αντιδράσουμε, ας καταδείξουμε τις αντιλήψεις που καλλιεργούν τέτοιες συνειδήσεις και διαμορφώνουν τέτοια “ανθρωποειδή”, ας εντείνουμε τον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα, γιατί σήμερα ήταν οι Σύριοι, αύριο μπορεί να είμαστε εμείς. Εμείς οι εκπαιδευτικοί ας μιλήσουμε στους μαθητές μας, ας προχωρήσουμε σήμερα σε αντιρατσιστικές δράσεις στα σχολεία, γιατί αύριο θα  είναι πολύ αργά! Δεν έχουμε το δικαίωμα να μείνουμε απαθείς! Αν θέλουμε να είμαστε άνθρωποι!

Ως εδώ! Δεν πάει άλλο!  

                                                                                                                                                         Τζένη Σιούτη