Με τα λόγια των Ζαπατίστας

"χρόνια πολλά και καλή χρονιά" σε όλους!

 

Εκπαίδευση για να ελαφρύνουμε την άγνοια

Υγεία για να τρομάξουμε το θάνατο

Γη για να καλλιεργήσουμε το μέλλον

Στέγη για να θρέψουμε την ελπίδα

Και δουλειά για να γίνουν αξιοπρεπή τα χέρια

 

 

 

γιατί εμείς αγαπάμε τους ανθρώπους

 

 

 

Άι, Άνθρωποι

Άι, εσείς εκεί

που κάθεστε στην παραλία, ευτυχισμένοι και γελάτε,

κάποιος πεθαίνει στο νερό,

κάποιος αγωνίζεται διαρκώς

σ' αυτή τη θυμωμένη, βαριά, σκοτεινή, γνώριμη θάλασσα.

Όταν μεθάτε

με τη σκέψη ότι παίρνετε στα χέρια σας τον εχθρό σας,

όταν μάταια σκέφτεστε

ότι αν δώσετε ένα χέρι σε ένα αδύναμο άνθρωπο

θα παράξετε ένα περισσότερο αδύναμο άνθρωπο,

όταν σφίγγετε το ζωνάρι σας, όταν,

όταν σας λέω

ότι κάποιος στο νερό

μάταια θυσιάζετε

 

Άι, εσείς εκεί

που κάθεστε ευχάριστα στην παραλία,

με ψωμί στα τραπεζομάντιλα σας, με ρούχα στο σώμα σας,

κάποιος σας φωνάζει από το νερό.

Αυτός που κτυπά το βαρύ κύμα με το κουρασμένο χέρι του,

μ' ανοικτό το στόμα, με μάτια γουρλωμένα από τρόμο,

έχει δει τις σκιές σας από μακριά,

κατάπιε νερό στο σκούρο μπλε βυθό,

κάθε στιγμή η ανυπομονησία του μεγαλώνει.

Ξεπροβάλει από αυτά τα νερά

ένα πόδι, κατά στιγμές,

κατά στιγμές, το κεφάλι του ...

Άι εσείς εκεί,

εξακολουθεί να έχει τα μάτια του πάνω σ΄αυτό τον παλιόκοσμο από μακριά,

φωνάζει και ελπίζει για βοήθεια.

Άι, εσείς εκεί

που κάθεστε ήρεμα και παρακολουθείτε από την παραλία,

το κύμα χτυπάει πάνω στην σιωπηλή απλωμένη ακτή,

σαν μεθυσμένος που πέφτει πάνω στο κρεβάτι του χωρίς αισθήσεις,

υποχωρεί με βρυχηθμό, και αυτή η φωνή επανέρχεται και πάλι από μακριά:

Άι, εσείς εκεί ...

 

Και ο ήχος του ανέμου

πιο σπαραχτικός από τη μια στιγμή στην άλλη,

και η φωνή του πιο αδύναμη στον ήχο του ανέμου

από νερά κοντινά και μακρινά

και πάλι αυτή η φωνή ακούγεται:

Άι, εσείς εκεί ...

                                                                                                       Νίμα Γιούσιζ

  (12  Νοεμβρίου 1896 - 6 Ιανουαρίου 1960)  

ο πατέρας της σύγχρονης περσικής ποίησης

Ο    Νίμα Γιούσιζ παιδιά μου είναι ένας σπουδαίος ποιητής από το Ιράν, την Περσία δηλαδή. Έζησε τον προηγούμενο αιώνα και έγραψε αυτό το βαθιά ανθρώπινο ποίημα πριν από 50 χρόνια, ίσως και παραπάνω! Όμως για δείτε πόσο επίκαιρο είναι! Τελικά οι ποιητές είναι κάτι σαν προφήτες! Ή βλέπουν πολύ μακριά με τα μάτια της ψυχής τους ή η ζωή επανέρχεται και χτυπά με ατέλειωτα βάσανα τις ζωές των φτωχών και των αδυνάτων! Σκεφτείτε πόσες ζωές χάνονται στη Μεσόγειο, στο ταξίδι της ανάγκης και του ονείρου για μια πιο ανθρώπινη ζωή! Κι όσοι τα καταφέρουν; Τι τους επιφυλάσσει η “φιλοξενία” μας; Από αδιαφορία και ξενοφοβία, μέχρι ρατσισμό και μίσος. Όμως εμείς μάθαμε να αγαπούμε τους ανθρώπους! Είμαι βέβαιη πως το θυμάστε αυτό!

 

Καληνύχτα παιδιά μου!

  

 

 



 

6 Δεκέμβρη 2008 - 6 Δεκέμβρη 2014

Δεν παζαρεύουμε μια μίζερη ζωή, τίποτα λιγότερο από τα πάντα!

 

 



Σήμερα 6 Δεκέμβρη 2014 κλείνουν 6 χρόνια από την μεγάλη εξέγερση της νεολαίας, με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Το συγκεκριμένο γεγονός έμελλε να σφραγίσει μια ολόκληρη γενιά, αφήνοντας άφωνη τη χώρα. Η εξέγερση του Δεκέμβρη ανέδειξε το εύφλεκτο εκρηκτικό υλικό που δημιουργείται στα πλαίσια της κρίσης, το οποίο δεν είναι άλλο από τη νεολαία.

Τεράστιες κινητοποιήσεις μαθητών, άνεργων νέων, φοιτητών, κοινωνικά αποκλεισμένων που έβλεπαν στη δολοφονία του "αδερφού τους" ένα τοπίο - οδοστρωτήρα που έρχεται με φόρα για να διαψεύσει όλες τους τις προσδοκίες για μια αξιοπρεπή ζωή, ακόμα και επιβίωση.

Εδώ και πάνω από 20 μέρες η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλέξει να επαναληφθεί το σκηνικό της δολοφονίας, αυτή τη φορά με άλλους ρόλους. Ο Νίκος Ρωμανός, που στα χέρια του ξεψύχησε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος το 2008 από τις σφαίρες του Κορκονέα, βρίσκεται σε απεργία πείνας και όπως λένε οι γιατροί, είναι θέμα χρόνου να σβήσει η ζωή του. Ο Νίκος Ρωμανός με τον αγώνα για να του δώσουν δημοκρατικά αυτά που δικαιούται με βάση το ελληνικό σύνταγμα, αναζωπυρώνει τις μέρες του Δεκέμβρη και τις κραυγές της νεολαίας.

 πηγή:alfavita.



“Χορός» εκατομμυρίων γύρω από την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών”

               

                            του Χρήστου Κάτσικα

Μια απλή επίσκεψη στην ιστοσελίδα του προγράμματος ΕΣΠΑ αλλά και στον χώρο του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής στη Διαύγεια αρκεί για να διαπιστώσει κενείς τον χορό των εκατομμυρίων ευρώ που έχει στηθεί γύρω από την αυτοαξιολόγηση–αξιολόγηση των εκπαιδευτικών:

•Αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας – Διαδικασία Αυτοαξιολόγησης - Προϋπολογισμός: 7.200.000 ευρώ.

 •Προκαταρκτικές Ενέργειες για την Εφαρμογή Συστήματος Αξιολόγησης - Προϋπολογισμός: 1.490.000 ευρώ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι τη στιγμή που οι εκπαιδευτικοί έχουν εξαθλιωθεί οικονομικά, με μισθούς πείνας, χωρίς διορισμούς, αποσπάσεις και μεταθέσεις, οι «αξιολογητές» τους αμείβονται με προκλητικούς μισθούς.

Την απάντηση στα παιχνίδια που παίζονται στις πλάτες των εκπαιδευτικών δίνουν καθημερινά χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές με ενότητα και αγώνα. Ηδη περίπου 2.000 εκπαιδευτικοί (δάσκαλοι, νηπιαγωγοί και καθηγητές) ενυπόγραφα δηλώνουν ότι συμμετέχουν στην απεργία-αποχή που έχουν κηρύξει ΟΛΜΕ-ΔΟΕ από όλες τις διαδικασίες υλοποίησης της ατομικής αξιολόγησης των εκπαιδευτικών.

Παράλληλα, 46 ΕΛΜΕ και Σύλλογοι Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης που εκπροσωπούν πάνω από 30.000 δασκάλους, νηπιαγωγούς και καθηγητές πήραν την απόφαση να προτείνουν πρακτικά βήματα μη εφαρμογής της αυτοαξιολόγησης-αξιολόγησης‏.

Την ίδια ώρα, 77 διευθυντές και προϊστάμενοι λένε «όχι» σε κάθε αξιολογική διαδικασία, επισημαίνοντας ότι «λόγοι προσωπικής αξιοπρέπειας και συνείδησης μας υπαγορεύουν την άρνηση να αξιολογήσουμε τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσές μας καθώς και να αξιολογηθούμε στο πόσο ικανοί-επαρκείς είμαστε να κάνουμε αυτό το ατόπημα».

 

 

 

Τούγτσε Αλμπαϊράκ

 το κορίτσι που δεν γύρισε το βλέμμα αλλού….

 

Ήταν μόλις 23 χρονών! Φοιτήτρια, μετανάστρια από την Τουρκία, στην Γερμανία, ένα κορίτσι με όνειρα και μέλλον, ένα κορίτσι με καθαρή ματιά και μεγάλη καρδιά! Η Τούγτσε Αλμπαϊράκ δέχθηκε άγρια επίθεση, όταν έτρεξε σε βοήθεια, σαν άκουσε τις κραυγές που έρχονταν από την τουαλέτα ενός φαστ φουντ στο Όφενμπαχ, κοντά στην Φρανκφούρτη, όπου δύο κορίτσια παρενοχλούνταν από ομάδα ανδρών. Την χτύπησαν άγρια στο κεφάλι με ρόπαλο στις 15  του Νοέμβρη και την άφησαν σε κωματώδη κατάσταση.

Οι γονείς της έλαβαν την απόφαση να την αποσυνδέσουν από το μηχάνημα υποστήριξης την Παρασκευή όταν οι γιατροί τους ενημέρωσαν πως η κόρη τους είναι εγκεφαλική νεκρή και απέκλεισαν την πιθανότητα να επανέλθει. Η Τούγτσε την Παρασκευή θα συμπλήρωνε τα 23 της χρόνια.

Η Τούγτσε έχασε τη ζωή της επειδή δεν σιώπησε, δεν αδιαφόρησε! Τίμησε με τη σύντομη ζωή της τα λόγια του συμπατριώτη της ποιητή Αζίζ Νεσίν….

Σώπα μη μιλάς

του Αζίζ Νεσίν

Σώπα, μη μιλάς , είναι ντροπή

κόψ' τη φωνή σου

σώπασε επιτέλους

κι αν ο λόγος είναι αργυρός

η σιωπή είναι χρυσός.

 

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί

έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε:

"σώπα".

 

Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,

μου λέγανε :"εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!"

 

Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:

"κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ....σώπα!"

 

Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.

Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

 

Ο λόγος του μεγάλου

η σιωπή του μικρού.

 

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,

"Τι σε νοιάζει εσένα;", μου λέγανε,

"θα βρεις το μπελά σου, σώπα".

 

Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι

"Μη χώνεις τη μύτη σου παντού,

κάνε πως δεν καταλαβαίνεις ,σώπα"

 

Παντρεύτηκα , έκανα παιδιά ,

η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική και

ήξερε να σωπαίνει.

Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε "Σώπα".

 

Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε :

"Μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα"

Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,

με τους γείτονες, μας ένωνε , όμως, το Σώπα.

 

Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος,  σώπα οι επάνω, σώπα η κάτω,

σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο.

Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι.

Κατάπιαμε τη γλώσσα μας.

Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.

Φτιάξαμε το σύλλογο του "Σώπα".

και μαζευτήκαμε πολλοί

μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη ,αλλά μουγκή!

 

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,

τα πάντα κι όλα πολύ.

Εύκολα , μόνο με το Σώπα.

Μεγάλη τέχνη αυτό το "Σώπα".

 

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου

κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσα σου

και κάν' την να σωπάσει.

Κόψ' την σύρριζα.

Πέτα την στα σκυλιά.

Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.

 

Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες , τύψεις κι αμφιβολίες.

Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις απ’ το βραχνά να μιλάς ,

χωρίς να μιλάς να λες "έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς"

Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.

 

και δεν θα μιλάς ,

θα γίνεις φαφλατάς ,

θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .

 

Κόψε τη γλώσσα σου, κόψ’ την αμέσως.

Δεν έχεις περιθώρια.

Γίνε μουγκός.

Αφού δε θα μιλήσεις , καλύτερα να το τολμήσεις Κόψε τη γλώσσα σου.

 

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου

ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσα μου,

γιατί νομίζω πως θα  ’ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω

και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω

και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο ,

με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα , με μια κραυγή που θα μου λέει:

ΜΙΛΑ!....

 

Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι σαν την Τούγτσε, θα δίνουν αξία στη μίζερη ζωή που ζούμε!

Καλό ταξίδι Τούγτσε!

Καλό ταξίδι κορίτσι μας!

 

"κι αυτό που θέλω να σου πω

 
το πιο όμορφο απ’ όλα,
 
 δε στο `χω πει ακόμα"

 

Αχ πόσα πράγματα είχα να δώσω ακόμα! Πόσα σχέδια, πόσες ατέλειωτες νύχτες να κάθομαι στον υπολογιστή και να σχεδιάζω! Θα κάνω τούτο και το άλλο, θα τους μιλήσω για τον τάδε ή τον δείνα ποιητή, λογοτέχνη, μουσικό. Θα τους πω γι’ αυτό ή το άλλο, θα, θα, θα…. Και ξαφνικά είμαι εκτός, μακριά! Τελικά η ζωή είναι μια λευκή σελίδα που ή την γράφεις, την φιλοτεχνείς ή την μουτζουρώνεις ή το χειρότερο την αφήνεις κενή. Ο κάθε άνθρωπος βάζει τον πήχη εκεί που θέλει ή εκεί που τον μάθανε να θέλει! Ο κάθε άνθρωπος έχει να αφηγηθεί τη δική του ιστορία και ενώπιόν της θα είναι πάντα υπόλογος! Σκεφτόμουνα λίγο πριν αναγκαστώ να φύγω να τους μιλήσω για τον Μπόρχες. Δεν πρόκανα! Γι’ αυτό το κάνω μέσα από αυτό εδώ το σημείωμα.

Υ/Γ Είχα σκεφτεί να τους δώσω αυτό το απόσπασμα ως αφόρμηση για ένα ακόμη ταξίδι στο μαγικό κόσμο της τέχνης!

Μπόρχες ομιλία στο Χάρβαρντ το 1967 για το μέλλον της λογοτεχνίας

“…… Πάντα θα υπάρχει ένα παραμύθι, μία ιστορία. Δεν πιστεύω ότι οι άνθρωποι θα κουραστούν ποτέ να λένε ή να ακούνε ιστορίες. Και εάν μαζί με την ευχαρίστηση που θα νιώθουμε ακούγοντας μία ιστορία εισπράττουμε και την επιπλέον απόλαυση της αξιοπρέπειας ενός στίχου τότε κάτι πολύ μεγάλο μόλις συνέβη. Ίσως είμαι ένας άνθρωπος παλιομοδίτης από τον 19ο αιώνα, αλλά παραμένω αισιόδοξος, ελπίζω· και όπως στο μέλλον εμπεριέχονται πολλά πράγματα – όπως στο μέλλον, ίσως, εμπεριέχονται ΟΛΑ τα πράγματα - , πιστεύω ότι το ποιητικό έπος θα επιστρέψει. Πιστεύω ότι ο Ποιητής θα ξαναγίνει ένας μάστορας. Εννοώ, θα μας αφηγείται μια ιστορία και θα την τραγουδά. Και τότε δεν θα σκεφτόμαστε τα δύο είδη ως διαφορετικά όπως δεν το σκεφτόμαστε έτσι όταν διαβάζουμε τον Όμηρο ή τον Βιργίλιο”

Καληνύχτα παιδιά!

 

Κατάσταση πολιορκίας τότε και τώρα! Να πολιορκούν το μυαλό σου, τα αισθήματά σου, τα όνειρά σου, τα δικαιώματά σου, την ίδια σου τη ζωή!   

Αθήνα 1968 – Αθήνα 2014.

Ως πότε;

 

 

 

Κατάσταση Πολιορκίας

μέρος ΙΙΙ

Χρόνος παραμορφώθηκε,

Τα χρόνια που έρχονται παραμορφώθηκαν.

Ξέρεις πού θα με βρεις,

Εγώ ο Φόβος.

Εγώ ο θάνατος.

Εγώ η μνήμη, ανήμερη.

Εγώ η θύμηση της τρυφεράδας του χεριού σου,

εγώ ο καημός της χαλασμένης μας ζωής.

 

Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου» με τη αγωνία μου.

Θα θρυμματίζω τον ύπνο τους μ' άσεμνα, φρικιαστικά βεγγαλικά.

Σφαίρες αμέτρητες θα πέφτουν στους αδιάφορους διαβάτες,

ώσπου ν' αρχίσουν να σφαδάζουν

ώσπου ν' αρχίσουν ν' αναρωτιούνται.

Εμένα δε θα μπορούν να με σκοτώσουν.

Όμως θαρρώ, οι μόνοι που -ίσως -καταλάβουν θα ναι τα παιδιά,

πλούσια απ' την κληρονομιά μας

πρώτη φορά, τα παιδιά

σκληρά στη μνήμη, σκληρά σε μας,

θα διαβάσουν ίσως έγκαιρα

τ' αδέξια μηνύματα των προτελευταίων ναυαγών

διορθώνοντας τα λάθη,

σβήνοντας τα ψέματα,

ονοματίζοντας σωστά, χωρίς ρομαντισμούς τα παιδιά,

χωρίς αναγραμματισμούς ηλικίας

σημαδεμένα από την αστραπή

τη γνώση της μοναξιάς της δύναμης

που σε μας άργησε τόσο πολύ να 'ρθει.

 

Κι αν τώρα σε γυρεύω απελπισμένα

στα πελώρια κύματα της αγρύπνιας μου

κι αν τώρα κάθε που ανασαίνω

βγαίνει τ' όνομά σου

όταν θ' αρχίσω να γυρίζω στους σκοτεινούς δρόμους του κόσμου,

με μόνο μια χούφτα φεγγαρόπετρες να μ' οδηγούν

τυφλώνοντας τον κόσμο με τις λάμψεις του τρελού γέλιου σου,

της καλόγριας που κρατούσε τα κλειδιά,

κουφαίνοντας τον κόσμο με τους ήχους της ταράτσας,

με τις κραυγές αυτών που βασανίστηκαν κι αυτών που βασανίζουν

τραντάζοντας τον κόσμο με τη γλώσσα τούτη του θανάτου

ίσως τότε θα 'χεις βρει το δρόμο στο δικό σου το λαβύρινθο

ίσως εσύ τότε θα στέκεσαι περήφανο δεντρί,

στο σταυροδρόμι του κόσμου,

μ' όλους τους ποταμούς να φτάνουν μυστικά στις ρίζες σου,

ίσως τότε τα παιδιά σου,

μαζί μ' όλα τα παιδιά,

να προλάβουν τον καιρό και τη ζωή

μια στιγμή πριν απ' το χάος.

 

Και πια δε θα 'χει μείνει τίποτ' από μένα

ούτε η τύψη που έμελλε να γίνω

ούτε το άγγιγμά μου στο χέρι σου

ούτε το πιο δικό μου, η γλώσσα μου,

μα θα 'χω διαλυθεί σ' όλους τους ποταμούς του κόσμου

θα 'χω γράψει τ' όνομά σου, που φοβόμουνα,

ως την άλλη όχθη

και το κορμί μου -ίσως- νεκρό

μα πάλι ακέραιο θ' αναπαύεται

με γύρω του τη θύμησή σου

και τη λιόλουστη ζωή.

 

Το ποίημα το έγραψε η Ρένα Χατζηδάκη, κόρη του Μύρωνος και της σπουδαίας συγγραφέα Λιλής Ζωγράφου, στα χρόνια της δικτατορίας, στη φυλακή, όντας ερωτευμένη, σαν ένα ερωτικό γράμμα. Ήταν συνολικά πέντε ενότητες. Οι δύο χάθηκαν, οι άλλες τρεις είναι αυτές που μελοποίησε ο Μίκης Θεοδωράκης, στου οποίου τα χέρια έπεσαν τυχαία από κάποιον κοινό τους φίλο.