Η διδακτική σχέση

προσυπογράφουμε!

 

 

Τούτον τον καιρό οι εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων αγωνίζονται σε πολλά μέτωπα. Διαθεσιμότητες, απολύσεις, μειώσεις, ελλείμματα, ψευδο-αξιολογήσεις, γραφειοκρατική ασφυξία, το άγχος να καλυφθεί η περιβόητη διδακτέα ύλη. Και μαζί ο καθημερινός αγώνας στην τάξη. Μέσα στη διδακτική σχέση και για τη διδακτική σχέση. Όπου αρχίζουν όλα.

Η διδακτική σχέση είναι σχέση ενσώματη. Δεν περιορίζεται σε λόγια, αλλά περιλαμβάνει τον τόνο, την ένταση, το χρώμα και τους κυματισμούς της φωνής, το βλέμμα, το χαμόγελο, την έκφραση του προσώπου, τη χειρονομία, την κίνηση του σώματος ολόκληρου. Η κιμωλία και ο πίνακας είναι οργανική επέκταση των παραπάνω. Ακόμη κι αν -ή επειδή- είναι κακής ποιότητας και λερώνουν. Προτζέκτορες, επιδιασκόπια και λοιπά υποκατάστατα αποστειρώνουν τη διδακτική σχέση. Την εξαϋλώνουν τείνοντας τελικά να την καταργήσουν.

Η διδακτική σχέση είναι σχέση διακινδύνευσης και σχέση αναγνώρισης. Σχέση αμοιβαίας ενθάρρυνσης και αμοιβαίας κριτικής. Σχέση ευθύνης. Εκεί η αυτενέργεια αρθρώνεται με σεβασμό. Και, ως σχέση, ασκεί, δηλαδή διδάσκει έμπρακτα, αυτόν τον σεβασμό. Αυτό και μόνον αυτό είναι το περιεχόμενο της αναγκαίας πειθαρχίας.

Θεμελιώδες αιτούμενο της διδακτικής σχέσης είναι να διαλύει φόβους και αναστολές απέναντι στη γνώση. Να καθιστά την τάξη τόπο ελεύθερης διατύπωσης της απορίας, γιατί η απορία είναι δύναμη και τα παιδιά ξέρουν πάντα περισσότερα απ’ ό,τι αφήνουν να φανεί. Και ταυτόχρονα να καθιστά τον μόχθο που οδηγεί στη γνώση αγαπητό, την ίδια τη γνώση απολαυστική. Με βάση την απαράβατη αρχή ότι όποιος έχει μάθει να μιλάει μπορεί να μάθει οτιδήποτε. Εφόσον ενδιαφέρεται. Δηλαδή, αν ο δάσκαλος τον πείσει έμπρακτα και διά του παραδείγματος να αφεθεί στη σαγήνη της γνώσης και των δρόμων που οδηγούν σ’ εκείνη.

Στόχος της διδακτικής σχέσης είναι να αναδεικνύει τις κλίσεις (πάντα υπάρχουν) και να καλλιεργεί τα ταλέντα (πάντα στον πληθυντικό) που κάθε μαθητής και μαθήτρια διαθέτει, ίσως ανεπίγνωστα. Για τον καθένα χωριστά, αλλά και για όλους μαζί. Συν-λογικά. Να τονώνει και να εδραιώνει αυτοπεποίθηση. Με αιδώ και περίσκεψη. Χωρίς αλαζονεία. Ώστε διδάσκοντες και διδασκόμενοι να ανακαλύπτουν από κοινού κλίσεις και να συνενώνουν ταλέντα.

Τα παραπάνω κατανοούνται εύκολα από δασκάλους και μαθητές. Γιατί απορρέουν άμεσα από τον ίδιο τον διδακτικό μόχθο. Αλλά είναι δύσκολα στην εφαρμογή. Γιατί η διδακτική σχέση εμπλέκεται με μύρια έξωθεν επιβαλλόμενα εμπόδια. Που αποσκοπούν, σχεδόν από πρόθεση, να αποστερήσουν τη διδακτική σχέση από τη σάρκα της. Προς όφελος μιας στεγνής και τελικά αδυσώπητης γραφειοκρατίας που εξυπηρετεί αυτόματα τους εξαρχής ευνοημένους από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Παρά τα λογής εμπόδια, δεν μας επιτρέπεται να αμελούμε ή να υποβαθμίζουμε το μέτωπο της διδακτικής σχέσης. Γιατί από εκεί αρχίζουν όλα. Οφείλουμε να αναλάβουμε τις πρωτοβουλίες που ονειρευόμαστε, εκεί όπου βρισκόμαστε και όπως μπορούμε να τις οργανώσουμε. Διευρύνοντας κάθε στιγμή μέσα στην τάξη και γύρω από την τάξη τα όρια του εφικτού. Χωρίς να περιμένουμε. Γιατί η διδακτική σχέση είναι υπόθεση της κοινωνίας. Όχι μιας κυβέρνησης. Ούτε καν μιας κυβέρνησης της Αριστεράς. Όσο δεν αναλαμβάνουμε τέτοιες πρωτοβουλίες, τόσο παραμένουμε έρμαια της τρέχουσας μοίρας μας. Αφού το μέλλον αρχίζει πάντα από τη διδακτική σχέση. Και από σήμερα.

 

Άρθρο του Αριστείδη Μπαλτά, υπουργού παιδείας, στην εφημερίδα Αυγή



 

 

 

 

ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

 

Τώρα το ξέρω

Πρέπει ν’ αγαπήσω τη ζωή

Ανάμεσα απ’ τα συντρίμμια

Που βρίσκονται μπροστά μου

Πρέπει να αγαπήσω ξανά

Κάθε μικρό κομμάτι

Κι ένα ένα να τα βάλω στη σειρά

Όμορφα δεν είναι μόνο

Τα απείραχτα πράγματα

Και τα σπασμένα αγάλματα

 Έχουν τη δική τους τη χάρη

Και ίσως είναι αυτά

Που πιο πολύ μας μοιάζουν.

 

Αργύρης Μαρνέρος

 

 

 

 

 

 



 

“Ήπειρος- Άπειρος χώρα”

“στην ασχήμια του ψεύτικου ας αντιπαραθέσουμε την ομορφιά του αυθεντικού ”



 

 





Πριν κάποια χρόνια, το σχολικό έτος 2008-2009 είχαμε ασχοληθεί στην πολιτιστική ομάδα του σχολείου, με την πολιτιστική κληρονομιά της Ηπείρου! Είχαμε θυμάμαι κάνει φοβερά και τρομερά πράγματα. Φιλολογικές αναλύσεις-συζητήσεις με λογοτέχνες, όπως ο Σωτήρης Δημητρίου, σκηνοθέτες του μεγέθους του Στράτου Στασινού, θεός σχωρέστον! Γλέντι και κουβέντα με τον σπουδαίο οργανοπαίχτη Γρηγόρη Καψάλη, παρουσία της εκπομπής της ΕΤ3 "Ελλήνων δρώμενα". Μάθημα αρχιτεκτονικής αλλά και ανθρωπογεωγραφίας από τον Μιχάλη Αράπογλου, επίσκεψη στο Ζαγόρι, στο Τσεπέλοβο και ένα σωρό άλλες σημαντικές δραστηριότητες, όπως η έκδοση ενός θαυμάσιου λευκώματος-φυλλαδίου, όπου αποτυπώνεται όλο το οδοιπορικό της ανίχνευσης του τόπου   ( μπορεί κανείς να τις πληροφορηθεί, αν ανατρέξει στο αρχείο δραστηριοτήτων αυτού του blog). Και στο τέλος είχαμε διοργανώσει παράσταση με τίτλο:  “Ήπειρος- Άπειρος χώρα”

 

Μπορεί τα χρόνια να πέρασαν, οι τότε μαθητές μου είναι πια φοιτητές, εγώ δυστυχώς δεν είμαι πια  στο σχολείο, όμως η τύχη το ήθελε αυτή η παράσταση να βρει φιλόξενο χώρο και να ξαναζήσει για τέσσερις Δευτέρες. Και τι ευτυχία και μεγάλη τιμή για μένα να ανοίγει την παράσταση και να ξεδιπλώνει τα λόγια των συνοδευτικών κειμένων, αυτή που το πρωτόκανε πριν πέντε και κάτι χρόνια, η  μαθήτριά μου  και νυν φοιτήτρια της αρχιτεκτονικής,  η Εύα Ξεζωνάκη!

 

 

“ Σώπα,  λοιπόν, σώπα κι άκουγε!

Άκου, τα βήματα των Μολοσσών, των Θεσπρωτών και των Χαόνων, πως γίνονται ένα με τους αγέρηδες της Πίνδου, πως σμίγουν με τις φωνές των ανθρώπων, φωνές χαράς, λύπης, προσμονής. Άκου, άκου πως σμίγουν, άνθρωποι - φύση και ήχοι. Σώπα, σώπα και άκουγε!

και στο τέλος...

….Πες το όπως θες! Ταξίδι πραγματικό ή φανταστικό, με τα μάτια , την ακοή, την αφή , την όσφρηση, ή απλά με τα μάτια, τα αφτιά, τα αγγίγματα, τις μυρωδιές της ψυχής! Πες το έρωτα, αγάπη , πόνο, αποστέρηση, (…) ξενιτιά, τόπο μακρινό ή κοντινό, φύση, χώμα, νερό, πέτρα, γη, δική σου γη! Πες το μνήμη, σεβασμό στον άλλο, έγνοια, κοινωνικότητα, (…) κληρονομιά που σε κάνει να νιώθεις άνθρωπος, να σέβεσαι τις αξίες και τις μνήμες κάθε ανθρώπου, τους τόπους των άλλων ανθρώπων, ξένων και δικών, την μοναδικότητα και την ιδιαιτερότητα του άλλου! Μουσική της ψυχής των ανθρώπων, του σεβντά, του μερακλώματος, της άποψης, γι’ αυτούς που είναι, αλλά και γι’ αυτούς που έχουν φύγει”!  “Ήπειρος- Άπειρος χώρα”

Τζένη Σιούτη

  

"Δεν θα Υποκύψουμε" του Γιώργου Κ. Μπακόλα

             

 

Δεν θα υποκύψουμε!

Καλή μας χρονιά!

 

 

 

 

Με τα λόγια των Ζαπατίστας

"χρόνια πολλά και καλή χρονιά" σε όλους!

 

Εκπαίδευση για να ελαφρύνουμε την άγνοια

Υγεία για να τρομάξουμε το θάνατο

Γη για να καλλιεργήσουμε το μέλλον

Στέγη για να θρέψουμε την ελπίδα

Και δουλειά για να γίνουν αξιοπρεπή τα χέρια

 

 

 

γιατί εμείς αγαπάμε τους ανθρώπους

 

 

 

Άι, Άνθρωποι

Άι, εσείς εκεί

που κάθεστε στην παραλία, ευτυχισμένοι και γελάτε,

κάποιος πεθαίνει στο νερό,

κάποιος αγωνίζεται διαρκώς

σ' αυτή τη θυμωμένη, βαριά, σκοτεινή, γνώριμη θάλασσα.

Όταν μεθάτε

με τη σκέψη ότι παίρνετε στα χέρια σας τον εχθρό σας,

όταν μάταια σκέφτεστε

ότι αν δώσετε ένα χέρι σε ένα αδύναμο άνθρωπο

θα παράξετε ένα περισσότερο αδύναμο άνθρωπο,

όταν σφίγγετε το ζωνάρι σας, όταν,

όταν σας λέω

ότι κάποιος στο νερό

μάταια θυσιάζετε

 

Άι, εσείς εκεί

που κάθεστε ευχάριστα στην παραλία,

με ψωμί στα τραπεζομάντιλα σας, με ρούχα στο σώμα σας,

κάποιος σας φωνάζει από το νερό.

Αυτός που κτυπά το βαρύ κύμα με το κουρασμένο χέρι του,

μ' ανοικτό το στόμα, με μάτια γουρλωμένα από τρόμο,

έχει δει τις σκιές σας από μακριά,

κατάπιε νερό στο σκούρο μπλε βυθό,

κάθε στιγμή η ανυπομονησία του μεγαλώνει.

Ξεπροβάλει από αυτά τα νερά

ένα πόδι, κατά στιγμές,

κατά στιγμές, το κεφάλι του ...

Άι εσείς εκεί,

εξακολουθεί να έχει τα μάτια του πάνω σ΄αυτό τον παλιόκοσμο από μακριά,

φωνάζει και ελπίζει για βοήθεια.

Άι, εσείς εκεί

που κάθεστε ήρεμα και παρακολουθείτε από την παραλία,

το κύμα χτυπάει πάνω στην σιωπηλή απλωμένη ακτή,

σαν μεθυσμένος που πέφτει πάνω στο κρεβάτι του χωρίς αισθήσεις,

υποχωρεί με βρυχηθμό, και αυτή η φωνή επανέρχεται και πάλι από μακριά:

Άι, εσείς εκεί ...

 

Και ο ήχος του ανέμου

πιο σπαραχτικός από τη μια στιγμή στην άλλη,

και η φωνή του πιο αδύναμη στον ήχο του ανέμου

από νερά κοντινά και μακρινά

και πάλι αυτή η φωνή ακούγεται:

Άι, εσείς εκεί ...

                                                                                                       Νίμα Γιούσιζ

  (12  Νοεμβρίου 1896 - 6 Ιανουαρίου 1960)  

ο πατέρας της σύγχρονης περσικής ποίησης

Ο    Νίμα Γιούσιζ παιδιά μου είναι ένας σπουδαίος ποιητής από το Ιράν, την Περσία δηλαδή. Έζησε τον προηγούμενο αιώνα και έγραψε αυτό το βαθιά ανθρώπινο ποίημα πριν από 50 χρόνια, ίσως και παραπάνω! Όμως για δείτε πόσο επίκαιρο είναι! Τελικά οι ποιητές είναι κάτι σαν προφήτες! Ή βλέπουν πολύ μακριά με τα μάτια της ψυχής τους ή η ζωή επανέρχεται και χτυπά με ατέλειωτα βάσανα τις ζωές των φτωχών και των αδυνάτων! Σκεφτείτε πόσες ζωές χάνονται στη Μεσόγειο, στο ταξίδι της ανάγκης και του ονείρου για μια πιο ανθρώπινη ζωή! Κι όσοι τα καταφέρουν; Τι τους επιφυλάσσει η “φιλοξενία” μας; Από αδιαφορία και ξενοφοβία, μέχρι ρατσισμό και μίσος. Όμως εμείς μάθαμε να αγαπούμε τους ανθρώπους! Είμαι βέβαιη πως το θυμάστε αυτό!

 

Καληνύχτα παιδιά μου!

  

 

 



 

6 Δεκέμβρη 2008 - 6 Δεκέμβρη 2014

Δεν παζαρεύουμε μια μίζερη ζωή, τίποτα λιγότερο από τα πάντα!

 

 



Σήμερα 6 Δεκέμβρη 2014 κλείνουν 6 χρόνια από την μεγάλη εξέγερση της νεολαίας, με αφορμή τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου στα Εξάρχεια. Το συγκεκριμένο γεγονός έμελλε να σφραγίσει μια ολόκληρη γενιά, αφήνοντας άφωνη τη χώρα. Η εξέγερση του Δεκέμβρη ανέδειξε το εύφλεκτο εκρηκτικό υλικό που δημιουργείται στα πλαίσια της κρίσης, το οποίο δεν είναι άλλο από τη νεολαία.

Τεράστιες κινητοποιήσεις μαθητών, άνεργων νέων, φοιτητών, κοινωνικά αποκλεισμένων που έβλεπαν στη δολοφονία του "αδερφού τους" ένα τοπίο - οδοστρωτήρα που έρχεται με φόρα για να διαψεύσει όλες τους τις προσδοκίες για μια αξιοπρεπή ζωή, ακόμα και επιβίωση.

Εδώ και πάνω από 20 μέρες η ελληνική κυβέρνηση έχει επιλέξει να επαναληφθεί το σκηνικό της δολοφονίας, αυτή τη φορά με άλλους ρόλους. Ο Νίκος Ρωμανός, που στα χέρια του ξεψύχησε ο Αλέξης Γρηγορόπουλος το 2008 από τις σφαίρες του Κορκονέα, βρίσκεται σε απεργία πείνας και όπως λένε οι γιατροί, είναι θέμα χρόνου να σβήσει η ζωή του. Ο Νίκος Ρωμανός με τον αγώνα για να του δώσουν δημοκρατικά αυτά που δικαιούται με βάση το ελληνικό σύνταγμα, αναζωπυρώνει τις μέρες του Δεκέμβρη και τις κραυγές της νεολαίας.

 πηγή:alfavita.