Νίκος Ξυλούρης - Όσο βαρούν τα σίδερα

Στη μνήμη του Γιώργη Ξυλούρη,

γιου του Νίκου Ξυλούρη

που χάθηκε τόσο ξαφνικά και αναπάντεχα



"Θέλω στον τάφο μου χαρά

 και δυνατό λυράρη

 να νιώσει ο χάρος ένοχος

 που ήρθε να με πάρει"!

 

42η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου

 

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι!

*Καζαντζάκης: «Ασκητική»

 

 

Κάποτε πίστευα πως θ’ αλλάξω τον κόσμο… Αυτό δεν έγινε. .  Ίσως το καταφέρετε εσείς. Όμως ο  κόσμος άλλαξε εμένα. Με άλλαξε πολύ. Μου έμαθε να βρίσκω τις αλυσίδες μέσα μου, και όσο μπορώ να τις σπάω,  να ροκανίζω με υπομονή τις έξω μου αλυσίδες,  να μη με ακινητοποιούν, ώστε να θυμάμαι πως σκλάβος είναι εκείνος που ζει μέσα στην αυτόβουλη αιχμαλωσία του φόβου του. Να επιμένω, να θυμάμαι και να γρηγορώ. Μου έμαθε πως κάθε φορά που κράτησα το στόμα μου κλειστό, ενώ έπρεπε να μιλήσω, το κάψιμο στο λαιμό μου ήταν χειρότερο από όλες τις φορές που έκλεινε, επειδή ούρλιαζα συνθήματα στις διαδηλώσεις.   

 

Δεν έχω τις λύσεις, μεγάλωσα πια, με πήραν τα χρόνια, έχω μόνο σκέψεις, κάτι όνειρα σαν τσαλακωμένα χαρτάκια που πλύθηκαν στις τσέπες του παντελονιού,  έχω όμως μια καρδιά που συνεχίζει να συγκινείται όποτε βλέπω ανθρώπους να ζουν και να πεθαίνουν για το όραμά τους. Κουβαλάω  μια  σιγουριά για τη νέα γενιά κι έναν έρωτα για μια άλλη κοινωνία,  σαν εικόνισμα, σαν πολύτιμο αντικείμενο που πρέπει να σωθεί από βουλιμικά χέρια.

*απόσπασμα από τα κείμενα της παράστασης



 

28η Οκτωβρίου

 

το αντιφασιστικό ΟΧΙ του λαού μας

 

πρώτη εκδήλωση στο σχολείο για φέτος

 

 



Shaping Humanity: How Science, Art, and Imagination Help Us Understand O...

                   

Η πορεία του ανθρώπου μέσα σε 90 δευτερόλεπτα. Το εντυπωσιακό βίντεο της εξέλιξης από τον πίθηκο στον άνθρωπο

 

        

Ο καλλιτέχνης παλαιοντολογίας John Gurche έχει ξοδέψει πολλά χρόνια μελετώντας τα οστά των προγόνων του ανθρώπου, δημιουργώντας έτσι την πιο ακριβή εικόνα της ανθρώπινης εξέλιξης.

Εκατομμύρια χρόνια συμπιέζονται σε 90 δευτερόλεπτα, παρουσιάζοντας το πώς το ανθρώπινο πρόσωπο με μορφή πιθήκου στο πρώτο καρέ, καταλήγει στο πρόσωπο του ίδιου του καλλιτέχνη στο τελευταίο.

ΠΗΓΗ: news247.gr

 

 

 



 

«Ξύπνα μαμά»

Ξύπνα μαμά. Φοβάμαι και κρυώνω μαμά. Και βάζει και βροχές και δυναμώνει κι ο αέρας. Έχω αφήσει πίσω τα ρούχα μου, δεν πρόλαβα να τα φορτώσω μαμά.

Έτριζε το σπίτι μας κι από το μπαλκόνι έβλεπες κύμα καταστροφής να έρχεται. Λέγαμε για πολέμους στο σχολείο και τα διάβαζα στα βιβλία και δεν φαινόταν τόσο τρομακτικό. Παίζαμε πόλεμο με τα παιδιά κάθε απόγευμα, στήναμε τα παιχνίδια μας -εκείνα που ξέχασα- και ρίχναμε το ένα πάνω στο άλλο. Γελούσαμε. Τότε γελούσαμε. Δεν ήταν παιχνίδια για παιδιά αυτά μαμά. Γιατί δεν μου τράβηξες τα παιχνίδια; Δεν είναι παιχνίδι ο πόλεμος και τα παιδιά δεν μπορούν να τον ελέγξουν, τα τρώει.

Τα άφησα πίσω τα παιχνίδια αυτά μαμά. Πόλεμος στον πόλεμο κι άφησα πίσω τους δικούς μου μαχητές. Έμειναν εκεί μαζί με τον μπαμπά. Φεύγοντας του είπα «Μπαμπά, σου αφήνω δυνατούς βοηθούς να σε προσέχουν». Κι εμένα μου είπε να προσέχω εσένα και την Αλίζ. Ξύπνα μαμά, ο μπαμπάς θα γυρίσει και θέλω να δει πως σε πρόσεχα.

Ξύπνα μαμά. Εδώ που ήρθαμε ο κόσμος έχει ηρεμία. Δεν μοιάζει με τον δικό μας. Μπορεί να δυναμώνει το κρύο και να μην έχουμε τοίχους να βάλουμε τα σώματά μας, μπορεί να πεινάμε λίγο παραπάνω αλλά δεν απειλούμαστε τόσο μαμά.

Ξύπνα μαμά κι έχουμε να διασχίσουμε τον σιδηροδρομικό σταθμό και δεν μπορώ να σηκώσω την Αλίζ και τις τσάντες μας, κι ο κόσμος περνάει και δεν σε σηκώνει κανείς. Τους κοιτάω στα μάτια και δεν έρχονται. Βιάζονται. Έχουν δρόμο. Έχουμε δρόμο, ξύπνα μαμά.

Όταν έβαζα τις μπλούζες μου στην πορτοκαλί μου τσάντα μου έλεγες πως δεν χάθηκε κι ο κόσμος που φεύγουμε, πως είμαστε δυνατοί, μαχητές και υπερήρωες, όπως αυτοί στα παιδικά. Μου έλεγες να μην τα βάλω κάτω κι όποτε κουραστώ να πεισμώσω μαζί μου που κουράστηκα και να παλέψω ακόμη πιο δυνατά. Τα έλεγες και δάκρυζες μαμά κι εγώ σε αγκάλιαζα διαβεβαιώνοντάς σε να μην ανησυχείς.

Ξύπνα μαμά, έχω αφήσει την Αλίζ σε μία κυρία αγκαλιά και φοβάμαι μη μας την πάρει. Ξύπνα μαμά, γιατί δεν έχω τι να της πω. Είναι μωρό και στα μωρά δεν κάνει να μαυρίσουμε τις καρδούλες τους μαμά, έτσι δεν είναι;

Άνοιξε τα μάτια σου μαμά κι έχουμε να ζήσουμε πολλά ακόμη. Τώρα φτάνουμε. Περάσαμε τα δύσκολα. Περπατήσαμε, κολυμπήσαμε, τρέξαμε. Τώρα φτάνουμε μαμά.

Χθες σε ρώτησα πότε φτάνουμε. «Σε λίγο», μου ψιθύριζες και μου χάιδευες το κεφάλι. Το ίδιο κάνω κι εγώ τώρα.

«Ξύπνα μαμά, σε λίγο φτάνουμε, το υπόσχομαι, μ’ ακούς;»

Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να μας δεις να μεγαλώνουμε.

Άνοιξε τα μάτια σου, έχεις να περιμένεις τον μπαμπά.

Άνοιξε τα μάτια σου, έρχεται η γαλήνη.

Ξύπνα μαμά και πες μου πως έκλεισες τα μάτια για πλάκα.

Δεν είναι αστείο, μα θα σε συγχωρήσω και θα γελάσω.

Ξύπνα μαμά,

δεν είναι όμορφοι οι άνθρωποι με τα μάτια κλειστά.

Δημιουργούνε φόβο στους γύρω μη δεν τα ξανανοίξουν.

Φοβάμαι μαμά, ξύπνα.

Το κείμενο είναι της Σπυριδούλας Γεωργοκίτσου

την πόρτα ανοίγω το βράδυ

ας ανοίξουμε τις πόρτες μας και τις καρδιές μας στους κατατρεγμένους αυτού του άδικου κόσμου

 

Μετανάστευση. Μετανάστευση σημαίνει αέναη κίνηση ανθρώπων και ιδεών  σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, για πολιτικούς, οικονομικούς, περιβαλλοντικούς και άλλους λόγους. Τη βιώσαμε και εξακολουθούμε να τη βιώνουμε, με όλες τις εντάσεις και τα συναισθήματα που αυτή προκαλεί. Είναι μέρος της κουλτούρας μας, της μνήμης μας, της πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Με δυο λόγια αφορά το παρελθόν μας , το παρόν μας κι από ότι φαίνεται και το μέλλον μας.

Αποδημία, χωρισμός, διασπορά, διασκορπισμός εδώ και εκεί, ότι διασπείρεται, διαλύεται.  Εκπατρισμός, μισεμός, ξενιτεμός και ξενιτεμένος. Λέξεις που περιγράφουν την ξενιτιά, που κουβαλούν στους φθόγγους και στις συλλαβές τους φορτίο πόνου, νόστου, ανάγκης, αναζήτησης και ελπίδας, ελπίδας για καλύτερη ζωή.

(απόσπασμα από τα κείμενα της θεατρικής παράστασης που είχαμε ανεβάσει με τους μαθητές μου για την μετανάστευση, πριν από δύο χρόνια)

 

Την πόρτα ανοίγω το βράδυ,

        τη λάμπα κρατώ ψηλά,

να δούνε της γης οι θλιμμένοι,

να ’ρθούνε, να βρουν συντροφιά.

 

Να βρούνε στρωμένο τραπέζι,

σταμνί για να πιει ο καημός

 κι ανάμεσά μας θα στέκει

 ο πόνος, του κόσμου αδερφός.

 

Να βρούνε γωνιά ν’ ακουμπήσουν,

σκαμνί για να κάτσει ο τυφλός

 κι εκεί καθώς θα μιλάμε

 θα ’ρθει συντροφιά κι ο Χριστός.

 

Τάσος Λειβαδίτης - Μίκης Θεοδωράκης

 

( An Old Woman Cooking Eggs - Diego Velazquez, 1618 )

 

 

 

 



 

ευτυχισμένη που επέστρεψα στο σχολείο μου! 

 

 

 

Η προσευχή της δασκάλας

***της Gabriela Mistral

 

...Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,

για να μπορέσω ν' αγαπήσω

και να υπερασπίσω όπως αυτές,

αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου...

 ...Δώσε μου απλότητα και βάθος

 λύτρωσέ με απ' το να είμαι

 περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια

 πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,

μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.

Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,

τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία

 κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.

Να μαλώνω με πόνο,

να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα

 το χτισμένο με τούβλα σχολείο μου.

Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου

 η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.

Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του

 και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή

 από τις κολώνες και το χρυσάφι

 των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου

 από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,

ότι το να διδάσκεις

 και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη

 είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου*

 στην καυτή πλευρά του έρωτα.

 

 Η Gabriela Mistral είναι χιλιανή ποιήτρια που βραβεύθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας 1946.

*Η λόγχη – που χρησιμοποιήθηκε από το ρωμαίο εκατόνταρχο Λογγίνο για να τρυπήσει τη δεξιά πλευρά του Χριστού στο σταυρό